DAKILANG PAG-IBIG (ni Tatay Abdon Garces)

 

 Kiss-Limited-Edition-Romantic-Etching-of-Lovers-with-solar-plate

May isang lugar na sakop ng Batangas

Itong Isla Berde na libut ng dagat

Mga residente dito ay mahirap

Pagpunta sa bayan tatawid ng dagat

 

Bulubundukin at mga kaburulan

Mabato dalisdis puro kagubatan

Kaya’t ang may ilan na mga barangay

Tabi ng aplaya ang kanilang bahay

 

Sa dakong silangan ng Isla na ito

May isa pang nayon na parang rekudo

Ang barkong beyahing Batangas Mindoro

Dito dumadaan sa katapat nito.

 

Ang trabaho nila’y pamamalakaya

At nagkakaingin naman yaong iba

Sila ay buwanan sa pamamaraka

Sa pamimili nang mga gamit nila

 

Ang produkto dito ay yaong pakaskas

Na ubod ng tamis at napakasarap

Kung matitikman mo’y iyong malalasap

Daig ang pukyutan matamis na nectar

 

Dito’y mayroong isang mag kasintahan

Tabi ng aplaya ang kanilang bahay

Matamis matimyas ang pagmamahalan

Ngunit tutol naman ang mga magulang

 

Sila’y nag sumpaang hindi magmamaliw

Ang pagmamahalang sa puso’y natanim

Itong magsing-irog ay nagtatago rin

Na may pag-iingat at ito’y palihim

 

Itong magsing-irog mayroong tagpuan

Na isang maganda at lihim na lugar

Sa tabi ng dagat na may buhanginan

Malaking bato kanilang kanlungan

 

Dahil sa matindi ang pagroromansa

Ang ingay ng alon ay ‘di aliltana

Ang mag kasintahang madalang magkita

Sa ganitong tagpo ay napakasaya

 

Ngunit ang dalaga’y may lungkot na taglay

Ang luha sa pisngi ay nag-uunahan

Laging iniisip ang mga paghadlang

Ng kani kanilang mga magulang

 

At kapag nakita naman ng binata

Na ang kanyang mahal ay tigib ng luha

Aaliwin agad ang kanyang diwata

Huwag kang malungkot ako ang bahala

 

Sabay ang pag dukot ng panyong maningning

Ang luha sa mata’y kanyang papahirin

Saka hahalikan ang kaniyang giliw

Sabay ng pangakong kita’y mamahalin

 

Ang isang masaklap lingid sa kanila

May nakakita sa kanilang dalawa

Sa pag lalambingan at pagroromansa

Pag lasap ng tamis ng pag ibig nila

 

Sapagkat ang tsismis ay napakalakas

Daig pa ang bagyo ang kulog at kidlat

Pagdating sa bahay isinumbong agad

Ang kanyang nakita at kanyang namalas

 

Wala manding puso itong taong imbi

Sa kanyang nakitang mga pangyayari

Dapat ay nagtimpi sa kanyang sarili

Nang ‘di mapahamak itong magsing kasi

 

Walang kamalayan ang mutyang dalaga

Hindi napagtanto na alam na pala

Ng nagagalit na kanyang ama’t ina

Agad siyang sinampal at pinagmumura

 

Itong si babae sa tindi ng hiya

Biglang naglupasay nawalan ng diwa

Ang lupa’y nadilig sa patak ng luha

Hindi naman ‘sya makapag salita

 

Dahil sa dakila na pag-iibigan

Ng dalawang puso na nagmamahalan

Naisip nila at napagkasunduan

Dapat tapusin na ang kanilang buhay

 

Sila ay umakyat sa tuktuk ng bundok

Magkahawak kamay itong magsing-irog

Mga piping saksi kahoy sa palibut

Parehong ang luha nila’y umaagos

Advertisements

ANG AKING KARANASAN SA PANLILIGAW (Tula Ni Tatay Abdon Garces)

by Abdon Garces 

 

Noong ako’y nanliligaw sa nayon ng Sinturisan,

Doon sa isang dalaga na aking napupusuan

Sa pag-upo ko sa papag bakit ako’y nananamlay

Kumakabog ang dibdib  katawan ko ay nangangatal.

 

Sa ganda ng kalooban ang dalaga’y lumalapit,

Umuupo sa tabi ko hindi masyadong madais

Nagtataka ang sarili bakit ako’y nauumid

Gaputok mang pangungusap hindi ako makaimik.

 

Ako nama’y binata na sa edad kong labingsiyam,

Ang galing ko sa pagdiga sa iba kong niligawan

Bakit sa dalagang ito hindi ako makasaysay

Gayon namang halata kong siya nama’y naghihintay.

 

Malayo din naman iyon dumadaan ng San Josep,

Lagi akong pumupunta kahit dilim na pusikit

Habang ako’y naglalakad sige ang aking pagpraktis

Nitong aking sasabihin sa dalagang iniibig.

 

Umuupo naman siya at ako ay hinaharap,

Sa ramdam ko’y naghihintay nitong aking talibukas

Bakit dito sa labi ko’y walang tinig na lumabas

Ang nais na sasabihin ‘di ko nga maipahayag.

 

Minsang ako’y naglalakad na galing sa panliligaw,

Wala namang flashlight naku! ay grabe ang kadiliman

Di kawasa ako pala ay mayroong natapakan

Isang bakang nakalugmok gitnang gitna pa ng daan.

 

Syempre naman ay nabigla at nagulat itong baka,

Bigla itong bumalikwas sya ko namang pagkatumba

Patagilid na bumagsak katawan ko’y bumalandra

Ito’y isang karanasang ‘di mapaknit sa ‘laala.

 

Sa pagdating ko sa bahay ang tiyan ko’y alumpihit.

Nagugutom yata ako ang sikmura’y sumasakit

Wala palang tirang kanin itong aking Ate Nieves

Kaya’t ako’y humimlay na ngunit hindi mapaidlip.

 

Tunay itong pangyayari nitong aking karanasan,

Kahit inyong tanungin pa nariyan at siya’y buhay

Ang tinutukoy kong dalaga kami ay nagkatuluyan

Ni Chiling na hanggang ngayon buong pusong minamahal.

Abdon Garces

MUNI-MUNI

Ano bang mabuting gawin kapag naiinip

At nagsasawa na ang utak sa pag iisip

Kung maari nga lang lumipad sa himpapawid

O kaya’y magtungo sa dagat at sumisid

 

Magmuni-muni kaya ng magagandang bagay

Na maaring ikagaan ng aking isipan

Ang aking masasayang karanasan sa buhay

At mga biyayang bigay ng Poong May Kapal

 

Tulad ng mga ibon doon sa kalawakan

Tila ba kay gaan ng kanilang pakiramdam

At kagaya nila nais ko ring makalipad

Ngunit anong magagawa wala akong pakpak

 

Tulad ng mga isda doon sa karagatan

Sila’y kumakampay kampay at nag uunahan

Ang mabilis na pag sisid kay gandang pagmasdan

Walang alinlangan sa kanilang pupuntahan

 

Ang matatarik na bundok na nagtataasan

Ang malalaking puno na aking natatanaw

Nagtitingkaran ang kulay sa sikat ng araw

Tila nais ko ring maakyat at mapuntahan

 

Ang magagandang tanawing aking nakikita

Sa aking sarili lahat ay humahalina

Malalaking sangang iniindayog ng hangin

Mga mata ko’y dinuduyan ako’y inaaliw

 

At bawat pag ugoy ng mga dahon sa sanga

Sabay kumukumpas ang magandang ala-ala

Ang mga kahapong punong puno ng ligaya

Na tila baga walang problemang dinadala

 

Iba’t ibang uri ng mga hayop at insekto

 Mga sasakyang malalaki tulad ng barko

Ang treno at eroplanong hinahangaan ko

Lahat ng ito’y sumusulyap sa isipan ko

 

Masarap magmuni-muning mata’y nakapikit

Sari saring bagay ang pumapasok sa isip

Tila ayaw kong gumising sa ‘king panaginip

Nakaka-aliw, nawawala ang pagkainip

 

Ni ayaw kong tumayo sa ‘king pagkakaupo

Dito’y payapa ang isip at ang aking puso

At sa pwesto ko’y abutan man ng takipsilim

Ako’y magmumuni-muni hanggang sa magdilim

 

Kaya kung minsang tayo’y nagugulumihanan

At kung salasalabat na ang nasa isipan

At waring nawiwindang ang ating pakiramdam

Pagmumuni-muni pala, minsan ay mainam

NAABOT KO RIN ANG MGA BITUIN


Pakisap kisap ang bituin sa langit

Para bang nanunukso at nang-aakit

Waring wika, sa kanya ako’y lumapit

Kahit kay taas, abutin ko ‘syang pilit

 

Pa’no ka aabutin sa kalawakan

Gayong kapos yaring aking kamay

Di ba maaring sa’yo ako’y maghintay

Na bumagsak na lang sa aking harapan

 

Bituin sa langit ginawang patnubay

Pag-abot ng mga pangarap sa buhay

Ako’y mag-aaral, ako’y magsisikhay

Gagawin kong hagdan, gagawin kong gabay

 

At natapos ko ang mataas na antas

Ang makinang na bituin sa itaas

Na kay hirap maabot, kay ilap-ilap

Napasakamay kahit aandap-andap

 

Aandap-andap man ngunit may liwanag

At may pangako pang magagandang bukas

Kaya lagi ang pagtunghay sa itaas

Nakaabang sa bituin, nagmamatyag

 

Sa dami ng balakid na dumarating

Kahit ‘di gaanong bituing maningning

Ang aking mahahawaka’t maaangkin

Sa puso ko’y maluwag kong tatangapin

WALA LANG

Nais kong lumisan sandali

Limutin ang munting pighati

Ayaw kong dito’y manatili

Kung saan ako nagkukubli

 

Ang aking mga alinlangan

Sa mundo kong ginagalawan

Nais ko sanang paliparin

Isabay sa ihip ng hangin

 

Nais ko’y isang bagong mundo

Puno ng pangako’t pagsuyo

Walang damdaming nasasaktan

Walang taong nahihirapan

 

Punong puno ng kasiyahan

Walang puwang ang kalungkutan

Laging may pag-uunawaan

Kay ganda ng kapaligiran

 

Sabihin mang walang ganito

Kundi sa panaginip lamang

Marahil ay nanaisin ko

Parating mapanaginipan

Hehe!

PUSONG SUWAIL

Bakit nga ba ang puso kay hirap turuan

Sa lahat yatang parte ng ating katawan

May damdaming kay hirap pakibagayan

Paliwanaga’t may sariling katwiran

 

Sawayin mo, may kanyang paninindigan

Pagsabihan mo, nagbibingi bingihan

Diktahan mo at ‘di ka ‘nya pakikinggan

Pakiusapan mo, ikaw’y iirapan

 

Di mo maunawaan, may pagka hangal

Lalo na sa larangan ng pagmamahal

At kahit pa kay dalas ng pag atungal

Di alintana, maghintay ng matagal

 

Ang isip ayaw gamitin sa pag-ibig

Dibdib na nagsisikip ang kumakabig

Taliwas na damdamin, nagpupumilit

Handang magtiis gaano man kasakit

 

Iilan nga ba ang pusong masunurin

Nakahandang makinig at ‘di suwail

Ang pangangatwiran ‘di nakakagigil

May damdaming kay dali mong suyuin?

AANDAP-ANDAP

Matagal nanamlay ang aking mga kamay

Sa pagsusulat pansamantalang humimlay

Sa pagkakalugmok hindi na nakagalaw

Animo’y kasintahang iniwa’t namanglaw

 

Nakatitig sa keyboard animo’y bangag

Matamlay ang utak at aandap-andap

Marahil wala ng kwentong maisulat

Wala na ring bagong balitang nakalap

%d bloggers like this: