SI HABAGAT AT SI DRA. (by: Mr. Lopez)

Mahaba na  ring panahong ‘di ko nakita

Ang maganda at mabait kong dentista

Araw, linggo, buwan at halos taon na

Kung ‘di pa natanggal jacket na gawa ‘nya

Walang dahilan upang ‘sya’y mabisita

At muling mamasdan ang angkin ‘nyang ganda

 

Akin ng itutuloy ang tula kong naudlot

Sapagkat dumating itong kakaibang unos

Umulan ng walang habas at halos nilunod

Ang maari kong daanan patungo sa Lungsod

 

Lahat ng posibleng daan akin ng sinubok

Upang makatawid sa tubig na lampas pusod

Subalit ako’y biglang nakaramdam ng  takot

Sa Leptos Pirosis baka buhay ko’y matapos

 

Ngayon nga’y humupa na dala ni Habagat

Ang dulot na putik, baha at basura’y nagkalat

At mga tampalasan na pumanot sa gubat

Ay heto na nga po at sa ati’y sumambulat

 

Kung may disiplina at pagmamahal sa puso

Di sana nakalbo ang gubat at mga puno

Pati ang basurang tinapon sa mga ilog

Di sana bumabalik ang kalat mong sinabog

 

Salamat Panginoon, iyo pong binasbasan

Na humupa ang baha at delubyo’y naparam

At sana’y maging aral sa kinauukulan

Mahalin ang paligid at ang likas na yaman

 

Muli ako’y babalik sa dentistang aking kaibigan

Ang matulaing duktora, busy sa pagpapayaman

Di lang po siya maganda at mabait na maybahay

Isa s’yang butihing ina na pamilya ang number one

 

Ngayon sana ay nayari na ang jacket kong natanggal

Upang ang magandang ngiti sa labi ko’y maialay

Sa mga makakaharap ‘di na ako mukhang bungal

Sa mga makakausap salita ko’y ‘di na utal

 

Muli ay salamat sa aking dentistang sakdal ganda

Mabait at maunawain ‘di natingin sa pera

Kundi sa magandang serbisyo na maibibigay n’ya

Kung maningil ay tama lang at abot ng iyong pera

 

Dito natatapos ang tula ko sana’y matuwa ka

Hindi po ako makata trying hard lang sabi nila

Hangad ko lang magpasaya at mayroong makabasa

Si duktorang Batanguena ala eh! Kaganda’y kabait pa

 

 

 

Advertisements

ANG AKING KARANASAN SA PANLILIGAW (Tula Ni Tatay Abdon Garces)

by Abdon Garces 

 

Noong ako’y nanliligaw sa nayon ng Sinturisan,

Doon sa isang dalaga na aking napupusuan

Sa pag-upo ko sa papag bakit ako’y nananamlay

Kumakabog ang dibdib  katawan ko ay nangangatal.

 

Sa ganda ng kalooban ang dalaga’y lumalapit,

Umuupo sa tabi ko hindi masyadong madais

Nagtataka ang sarili bakit ako’y nauumid

Gaputok mang pangungusap hindi ako makaimik.

 

Ako nama’y binata na sa edad kong labingsiyam,

Ang galing ko sa pagdiga sa iba kong niligawan

Bakit sa dalagang ito hindi ako makasaysay

Gayon namang halata kong siya nama’y naghihintay.

 

Malayo din naman iyon dumadaan ng San Josep,

Lagi akong pumupunta kahit dilim na pusikit

Habang ako’y naglalakad sige ang aking pagpraktis

Nitong aking sasabihin sa dalagang iniibig.

 

Umuupo naman siya at ako ay hinaharap,

Sa ramdam ko’y naghihintay nitong aking talibukas

Bakit dito sa labi ko’y walang tinig na lumabas

Ang nais na sasabihin ‘di ko nga maipahayag.

 

Minsang ako’y naglalakad na galing sa panliligaw,

Wala namang flashlight naku! ay grabe ang kadiliman

Di kawasa ako pala ay mayroong natapakan

Isang bakang nakalugmok gitnang gitna pa ng daan.

 

Syempre naman ay nabigla at nagulat itong baka,

Bigla itong bumalikwas sya ko namang pagkatumba

Patagilid na bumagsak katawan ko’y bumalandra

Ito’y isang karanasang ‘di mapaknit sa ‘laala.

 

Sa pagdating ko sa bahay ang tiyan ko’y alumpihit.

Nagugutom yata ako ang sikmura’y sumasakit

Wala palang tirang kanin itong aking Ate Nieves

Kaya’t ako’y humimlay na ngunit hindi mapaidlip.

 

Tunay itong pangyayari nitong aking karanasan,

Kahit inyong tanungin pa nariyan at siya’y buhay

Ang tinutukoy kong dalaga kami ay nagkatuluyan

Ni Chiling na hanggang ngayon buong pusong minamahal.

Abdon Garces

BAHA

Ang ulan at pagbaha nga ba’y pag ganti ng kalikasan

Pagkat tayo’y mga palalo at walang pakundangan

Basura’y tapon dito tapon doon kung saan saan

Kaya naman pagbaha kahit saa’y nararanasan

 

Ang pagputol ng mga puno ay isa ring dahilan

Nitong pag ragasa ng tubig mula sa kabundukan

Naiipon sa mga ilog at mabababang lugar

Napupuno ang mga dam at ito ay umaapaw

 

Kaya ang naging sanhi ay pag bahang katakot takot

Sa bubong ng mga bahay kahit kay taas umabot

Mga taong apektado’y ‘di alam kung san susukot

Pagkat bahang rumaragasa’y nakakapanghilakbot

 

Marami ng buhay at mga bahay ang natampalasan

Sa rumaragasang baha pati walang malay ay nadamay

Ang mga alagang hayop, halaman at mga sasakyan

Makikita sa kalye’t mga daan palutang lutang

 

Kahit saang lugar laging may pagbabadya ang ulan

Wala raw namang namumuong bagyo kundi habagat lang

Ngunit kung puminsala animoy dagat ang umapaw

Bakit nga kaya ganito ngayon ang dulot ng tag ulan

 

Ito nga ba ay sanhi rin ng ating kapabayaan

Ang pagiging walang paki alam sa kapaligiran

Ang pagiging palalo natin at walang pakundangan

O sadyang galit na at gumaganti ang kalikasan

 

MUNI-MUNI

Ano bang mabuting gawin kapag naiinip

At nagsasawa na ang utak sa pag iisip

Kung maari nga lang lumipad sa himpapawid

O kaya’y magtungo sa dagat at sumisid

 

Magmuni-muni kaya ng magagandang bagay

Na maaring ikagaan ng aking isipan

Ang aking masasayang karanasan sa buhay

At mga biyayang bigay ng Poong May Kapal

 

Tulad ng mga ibon doon sa kalawakan

Tila ba kay gaan ng kanilang pakiramdam

At kagaya nila nais ko ring makalipad

Ngunit anong magagawa wala akong pakpak

 

Tulad ng mga isda doon sa karagatan

Sila’y kumakampay kampay at nag uunahan

Ang mabilis na pag sisid kay gandang pagmasdan

Walang alinlangan sa kanilang pupuntahan

 

Ang matatarik na bundok na nagtataasan

Ang malalaking puno na aking natatanaw

Nagtitingkaran ang kulay sa sikat ng araw

Tila nais ko ring maakyat at mapuntahan

 

Ang magagandang tanawing aking nakikita

Sa aking sarili lahat ay humahalina

Malalaking sangang iniindayog ng hangin

Mga mata ko’y dinuduyan ako’y inaaliw

 

At bawat pag ugoy ng mga dahon sa sanga

Sabay kumukumpas ang magandang ala-ala

Ang mga kahapong punong puno ng ligaya

Na tila baga walang problemang dinadala

 

Iba’t ibang uri ng mga hayop at insekto

 Mga sasakyang malalaki tulad ng barko

Ang treno at eroplanong hinahangaan ko

Lahat ng ito’y sumusulyap sa isipan ko

 

Masarap magmuni-muning mata’y nakapikit

Sari saring bagay ang pumapasok sa isip

Tila ayaw kong gumising sa ‘king panaginip

Nakaka-aliw, nawawala ang pagkainip

 

Ni ayaw kong tumayo sa ‘king pagkakaupo

Dito’y payapa ang isip at ang aking puso

At sa pwesto ko’y abutan man ng takipsilim

Ako’y magmumuni-muni hanggang sa magdilim

 

Kaya kung minsang tayo’y nagugulumihanan

At kung salasalabat na ang nasa isipan

At waring nawiwindang ang ating pakiramdam

Pagmumuni-muni pala, minsan ay mainam

NAABOT KO RIN ANG MGA BITUIN


Pakisap kisap ang bituin sa langit

Para bang nanunukso at nang-aakit

Waring wika, sa kanya ako’y lumapit

Kahit kay taas, abutin ko ‘syang pilit

 

Pa’no ka aabutin sa kalawakan

Gayong kapos yaring aking kamay

Di ba maaring sa’yo ako’y maghintay

Na bumagsak na lang sa aking harapan

 

Bituin sa langit ginawang patnubay

Pag-abot ng mga pangarap sa buhay

Ako’y mag-aaral, ako’y magsisikhay

Gagawin kong hagdan, gagawin kong gabay

 

At natapos ko ang mataas na antas

Ang makinang na bituin sa itaas

Na kay hirap maabot, kay ilap-ilap

Napasakamay kahit aandap-andap

 

Aandap-andap man ngunit may liwanag

At may pangako pang magagandang bukas

Kaya lagi ang pagtunghay sa itaas

Nakaabang sa bituin, nagmamatyag

 

Sa dami ng balakid na dumarating

Kahit ‘di gaanong bituing maningning

Ang aking mahahawaka’t maaangkin

Sa puso ko’y maluwag kong tatangapin

WALA LANG

Nais kong lumisan sandali

Limutin ang munting pighati

Ayaw kong dito’y manatili

Kung saan ako nagkukubli

 

Ang aking mga alinlangan

Sa mundo kong ginagalawan

Nais ko sanang paliparin

Isabay sa ihip ng hangin

 

Nais ko’y isang bagong mundo

Puno ng pangako’t pagsuyo

Walang damdaming nasasaktan

Walang taong nahihirapan

 

Punong puno ng kasiyahan

Walang puwang ang kalungkutan

Laging may pag-uunawaan

Kay ganda ng kapaligiran

 

Sabihin mang walang ganito

Kundi sa panaginip lamang

Marahil ay nanaisin ko

Parating mapanaginipan

Hehe!

PUSONG SUWAIL

Bakit nga ba ang puso kay hirap turuan

Sa lahat yatang parte ng ating katawan

May damdaming kay hirap pakibagayan

Paliwanaga’t may sariling katwiran

 

Sawayin mo, may kanyang paninindigan

Pagsabihan mo, nagbibingi bingihan

Diktahan mo at ‘di ka ‘nya pakikinggan

Pakiusapan mo, ikaw’y iirapan

 

Di mo maunawaan, may pagka hangal

Lalo na sa larangan ng pagmamahal

At kahit pa kay dalas ng pag atungal

Di alintana, maghintay ng matagal

 

Ang isip ayaw gamitin sa pag-ibig

Dibdib na nagsisikip ang kumakabig

Taliwas na damdamin, nagpupumilit

Handang magtiis gaano man kasakit

 

Iilan nga ba ang pusong masunurin

Nakahandang makinig at ‘di suwail

Ang pangangatwiran ‘di nakakagigil

May damdaming kay dali mong suyuin?

%d bloggers like this: