BARYO SAN PABLO


 

B Baryo San Pablo, lugar kong sinilangan

Probinsya ng batangas, bayan ng bauan

Maliit na baryo, malayo sa bayan

Paligid ay bundok, tanaw ang karagatan

 

S Sa aming baryo lahat nagdadamayan

Ang samahan dito’y ‘di matatawaran

Sa panahon ng mga pangangailangan

At pati na sa oras ng kagipitan

 

A Ang mga nakatira rito’y masasaya

Sa lahat ng bagay ay may pagkakaisa

At kahit pa sa kwentuhang maseselan

Balewala at ginagawang kasiyahan

 

N Nakakatuwa pag ika’y napakwento

Di ka tatayo sa pagkakaupo mo

Lalo na pag si Alvin ay ‘yong kagrupo

At minyag Edil ang magpapasimuno

 

P Pag nasimulan ang masayang kwentuhan

Kasunod nito’y matinding halakhakan

Di magsasawa kahit pa magdamagan

Ganun din kapag tong its ang nasimulan

 

A Ang mga tao sa ‘ming baryo’y masisipag

Iilan at mabibilang lang ang tamad

Kahit ang mamuhay dito’y sobrang hirap

Para sa mga anak sila’y nagsisikap

 

B Buhay sa ‘ming lugar ganito pag minsan

Kapag walang magawa nasa huntahan

At pati kabataan nasa umpukan

Hanggang ito’y mauwi na sa ligawan

 

L Lahat na tanawin dito’y nakaka-aliw

Mga matatanda’t bata’y kagiliw giliw

Ang dalisdis ng bundok, puno ng pananim

Mata mo’y masisiyahan san ka man tumingin

 

O O’ kaya kayong mga tubong San Pablo

Umuwi naman, magbisita sa ‘ting baryo

Dito’y marami ng mga pagbabago

Na ngayo’y maaring ikagulat ninyo

Advertisements

ISANG UMAGA SA PROBINSYA


Isang magandang pagsikat ng araw ang sumilay

Kaya’t ako’y nagmadaling lumabas ng bahay

Sinamyo ko ang malamig na hanging amihan

At ninamnam ang dampi sa ‘king buong katawan

——

Maaliwalas ang paligid ng aming bahay

Mga manok ay tumilaok ng sabay sabay

Kambing na nakatali sa puno’y nag-iingay

Marahil ay naghihintay ng kumpay ni tatay

 ——

Ilang sandali pa’y lumabas na rin si Cysai

Ang maingay kong asong taga bantay ng bahay

Pakembot na lumapit buntot ay gumagalaw

Na waring bang nasiyahan rin sa sikat ng araw

 ——

Biglang may dumamping malamig sa aking binti

Sumunod na rin pala ang aso kong si puti

Sa akin palang binti, dumila ng kaunti

Sa gulat ko’y natapakan ang buntot ‘nyang munti

 ——

Ang pusa pala ni nanay, kanyang binulabog

Sa mahimbing na tulog doon sa isang sulok

At sa galit sa kanya ang mukha ay kinalmot

Pangil ‘nya’y walang nagawa, kaya napasugod

 ——

Ang tingin ko’y biglang nagawi sa aming hardin

Kay gandang pagmasdan ng mga halamang tanim

Nakahanay sa bakod, namumulaklak na rin

May paro paro’t tutubi, gusto kong hulihin

 ——

Mga binti ko’y nangalay sa pagkakatindig

Paa’t kamay kong masasakit, waring namimitig

Kaya lumakad konti, kinuha ang pandilig

Pagkat gulayan ni tatay uhaw na sa tubig

 ——

Sa ‘king paglakad natapaka’y bahay ng hantik

Mula punong manggang bulaklak, hitik na hitik

Anong hapdi, anong sakit, kagat nitong lintik

Kaya hakbang kong pabalik, nagkawitik witik

 —–

Agad kong nilinis, hinaplusan ng alcohol

Sa sobrang kirot ‘di naiwasang mapasipol

Marahil, natapakan kong hantik, isang kumpol

Sa dami ng kagat paa ko’y biglang bumukol

 —–

Ganitong karanasan at tanawing kay ganda

Manok, kambing, aso, pusa, hantik, at iba pa

Ito’y mga simpleng bagay, nagbibigay saya

Na pagka minsa’y ating binabalewala pa

 —–

Paminsan minsang uwi sa probinsya’y masarap

Lalo kung sariwang hangin ang ‘yong hinahanap

At bagong pitas na gulay ang ‘yong malalasap

Tiyak maaantala, pagbalik mo ng syudad

BAKASYON SA PROBINSYA

Minsan ako’y umuwi sa ‘ming probinsya

Kasama ko ang aking buong pamilya

Malakas man ang ulan ‘di alintana

Pagkat nais namin makapag bisita

 

Ang tuwa nitong puso’y walang pagsidlan

Pagkat parati kong kinasasabikan

Pagkakataong aking inaabangan

Na aming probinsya’y muling masilayan

 

Pag dating doo’y nagpahinga sandali

Nahiga sa papag at nagmuni muni

Ninamnam ang simoy ng hanging malamig

Habang sa buhos ng ula’y nakatitig

 

Pagkakahiga biglang napabaligwas

Pagkat oras nagmamadaling lumipas

Kaya ako’y tumalilis, kumaripas

Doon sa kusina’t naghanda ng sopas

 

Dito sa probinsya’y walang kabusugan

Lahat ng pagkain kinasasabikan

Ano mang uring hain nilalantakan

Kahit pa yata umasbag ang aming tiyan

 

Sumapit ang hapon may taong dumating

Mga taong nais kami’y salubungin

Baon nila’y mga kwentong babanggitin

At dala sa ‘min sari saring pagkain

 

Habang patuloy masarap na huntahan

Ang oras ay ‘di namin namamalayan

Pagkat nar’on din ibang kamag anakan

Kasalo sa ‘ming masayang hagikhikan

 

Mabilis lumipas maghapo’t magdamag

Magandang umaga’y agad nabanaag

Ang sikat ng araw ay nagliliwanag

Pinagbigyan kaming makapaglagalag

 

Nadagdagan pa ang aming kasiyahan

Nang dumating itong aming kaibigan

Ninais ‘nyang lugar nami’y mapuntahan

Mabuti na lang at tumila ang ulan

 

Lalong bumaha aming kaligayahan

Nang makaisip aming kalalakihan

Sila’y masayang nagkantaha’t kwentuhan

Waring bumabalik aming kabataan

 

Nagtungo pa kami sa tabi ng dagat

Kahit maalon, sabi nila’y habagat

Sa dalampasigan kami ay naglakad

Kahit paa lang ang mabasa ng alat

 

Di ko malilimutan sayang nagdaan

Ang mga oras na ‘di namamalayan

Ang walang humpay na kwentuha’t tawanan

Ang walang patlang na inuma’t kainan

 

(Tula) BUHAY NAMIN SA Bo. SAN PABLO

Sa isang maliit na sulok ng mundo

Lalawigan ng Batangas sumasakop dito

May isang nayon ngalan ay San Pablo

Nakatira rito’y magiting at maginoo

 

Isang munting kubong pawid at kawayan

Ang sa ami’y naging masayang tahanan

May halamang tanim sa’ming likod bahay

Sa gilid nito ay mayrong manukan.

 

Pamumuhay namin dito ay mahirap

Salat sa kuryente kaya’t ilaw ay de gas

Tubig nami’y iniigib sa malayong lagnas

Upang may mainom at maipanghugas.

 

Tumitira rito ay magtanim ang gawain

Kayat ang paligid bahay kubo mandin.

At sa pagluluto doon mo na pipitasin

Mga gulay na kaysarap ‘syang ihahain

 

Mga tanim dito’y atis, saging at mangga

Isang tao’y hihintayin bago makita ang bunga

Gayunpama’y pagkainip tila hindi alintana

Kapag usbong ng bulaklak kanila ng nakikita.

 

Dalisdis na bundok ay aming kinakaingin

Upang palay at mais ang doo’y maitanim

Ilang panahon lamang kami’y may aanihin

Pangtustos sa pamumuhay sa araw-araw at pagkain.

 

Kinagisnan man ay salat ngunit ‘di sa sipag

Upang kahit gayo’y ang pangarap ay matupad

Pagkita man ng salapi ang kaakibat ay hirap

Ang kapalit naman noo’y mapag-aral mga anak.

 

Mga nakatira rito’y likas ang kasipagan

Lalawigang Bicol ay kanilang natuklasan

Dumadayo roon ang mga kalalakihan

Paglalako ng damit kanilang naisipan

 

Panahon ng tag tanim sila’y sama sama

Luluwas ng Maynila pupunta ng Divisoria

Pinagbilhan sa mga pananim kanilang daladala

Ipupuhunan sa mga telang sa Bicol ititinda

 

Sipag at tyaga sa kanila’y namamayani

Ipinautang na tela’y babalikan sa tag-ani

Nang mga taong tila  ba mga bayani

Sapagkat ang mga ito’y mabayaran at dili

 

Pag-uwi ng baryo asawa’t anak nakaabang

Harap ng bahay parang may pagdiriwang

Pagkat dala’y pasalubong nilang inaasam

At kinita sa panindang kanilang ipinautang

  

Bukod sa pasalubong may iba pang dala

Kumot Bicol at banig sa Taal ititinda

Katawa’y walang pagod ayaw magpahinga

At pati ang kulambo’y inilalako nila

 

Pag-unlad ng buhay Bicol ang pinagmulan

Bahay naming pawid agad iyo’y napalitan

Upuang kawayan, ngayo’y nara na’t yakal

Anopa’t lahat na yatang aming kasangkapan

 

Kababaihan naman ay sobrang sipag din

Pagtahi ng gwantis ay kanilang gawain

Tatlong dosena’y ‘sang linggong tatapusin

At ang bayad dito’y kanilang iipunin

 

Taon ang lumipas baryo nami’y umunlad

Ang mga anak ay nakapag aral sa syudad

Nakapag tapos ng mga kursong de kalidad

Kaya’t mithing pangarap agad  ay natupad

 

Tunay ngang nakakatuwa itong aming baryo

Kaya’t kay sarap balikbalikan mga alaala rito

Pagtira’y di ipagpapalit kahit sa ibang dako

Pangalan mo’y tumatak na sa’ming mga puso. 

%d bloggers like this: