PUSONG SUWAIL

Bakit nga ba ang puso kay hirap turuan

Sa lahat yatang parte ng ating katawan

May damdaming kay hirap pakibagayan

Paliwanaga’t may sariling katwiran

 

Sawayin mo, may kanyang paninindigan

Pagsabihan mo, nagbibingi bingihan

Diktahan mo at ‘di ka ‘nya pakikinggan

Pakiusapan mo, ikaw’y iirapan

 

Di mo maunawaan, may pagka hangal

Lalo na sa larangan ng pagmamahal

At kahit pa kay dalas ng pag atungal

Di alintana, maghintay ng matagal

 

Ang isip ayaw gamitin sa pag-ibig

Dibdib na nagsisikip ang kumakabig

Taliwas na damdamin, nagpupumilit

Handang magtiis gaano man kasakit

 

Iilan nga ba ang pusong masunurin

Nakahandang makinig at ‘di suwail

Ang pangangatwiran ‘di nakakagigil

May damdaming kay dali mong suyuin?

Advertisements

LAMAT


Ang damdamin minsan biglang sumasabog

Animo’y babasaging iyong naumpog

O parang basong sa sahig ay nahulog

Magkakalamat minsan pa’y madudurog

 

Tulad nito ay samahang nagka lamat

Na biglang mawawasak sa isang iglap

Mga bagay na ‘pinagpapasalamat

Minsa’y ‘di mabalik naglalahong ganap

 

Mga pangyayari laging tinatanong 

Ano ang dahilan bakit nagkaganun

Ang damdamin pa’y hindi mapahinahon

Katawang nangangatog nais magkulong

 

Nakatimo sa dibdib ay malaking tinik

Ito’y nanunukal pilit sumisiksik

Utak pa’y nalilito at ‘di na malirip

Gayong ‘di nararapat na isa-isip

 

Maraming bagay ang dapat nating ingatan

Mga damdaming kay daling masugatan

Samahang kailangang pahalagahan

Upang ang lamat ay ating maiwasan

KASIYAHAN .. IKAW YON

 

Sana’y pwede kitang agawin sa b’wan at mga tala. 

Ihiwalay  sa langit at ibaba dito sa lupa

Maisama ka lagi sa aking mga talinhaga

Dahil ikaw na nga yaong hinahanap kong hiwaga

 

Sana’y maisilid kita sa ‘king dibdib

Manatiling kasama at laging kipkip

Magdudulot ng sayang wala ng patid

At yayakap sa ‘kin ng ubod ng higpit

 

Ikaw ang laging nakaukit sa aking ala-ala

Sa aking balintataw ikaw ang laging nakikita

Patirin ka man sa puso ko’y ikaw ang dinidikta

Marahil ikaw na nga itong pangarap kong ligaya

 

Kung bakit sa ngayon ‘di ko mapanatili ang ngiti

Kahit ang unos ay dumadaan lang sa ‘kin sandali

Kahit pa nga ito’y paminsan minsan lang nagagawi

Sa puso ko’y patuloy na tumitiim pa rin ang hapdi

 

Kung bakit sa t’wing namamanglaw ang langit

Saka naman sumasabay sa pagngitngit

Ang pabugso bugsong galit ginigiit

Wala mang pasubaling ‘di maisingit

 

Kung bakit sa paulit-ulit mong paghagupit

Kahit padaplis daplis, katawan ‘di mangawit

At ‘di man lang nakakaramdam ng pagkamanhid

Kahit tagos laman hanggang buto ang pagsiksik

 

At kung bakit kapag ganitong bumubuhos ang ulan

May kung anong bagay ang pumapasok sa ‘king isipan

May parating natatanaw at pilit binabalikan

At nais ay ihinto ang oras ng kasalukuyan

 

SA PUSO MATATAGPUAN


 

Bakit kapag ako’y tulala at nag iisa…

Langit ay tinitingala, tuloy magtataka

Tatanungin ang araw, buwan at mga tala

Pati ulap paghahanapan ng nawawala

 

Bakit kay init ng araw at nakakasilaw

Tinatanong ang b’wan, bakit gabi lumilitaw

At ang mga ulap, may hugis at gumagalaw

Bakit ang mga tala wala pag umuulan

 

Pagtataka’y sinasambit sa buwang maliwanag

Ang tanong sa mga tala bakit makikislap

At inuurirat ang likod ng mga ulap

Pilit do’n hinahanap kasagutang kay ilap

 

Kung bakit mayrong nagagalit sa kalawakan

May nakabibinging dagundong sa pagpalahaw

At kung paanong lumuluha ang kalangitan

Wala mang sagot pauli-ulit ang pag-usal

 

Nais kong  mag isa sa gitna ng kalikasan

Dito’y ramdam ko ang sinag ng bukang liwayway

Samyo ko dito ang simoy ng hanging amihan

Tanaw ko ang agos ng tubig sa kabundukan

 

Paningin ko’y nalilibang sa ‘king natatanaw

Mga ibong lumilipad do’n sa kalawakan

Sabay sabay na huni parang nag-aawitan

 Kalooban ko rito’y payapa’t matiwasay

 

Mabuti pang dito manahan sa kaparangan

Kaulayaw ko’y bulaklak na nagbabanguhan

Kasaliw ko ang mga ibong nag-aawitan

Sa indayog ng mga dahon ako’y dinuduyan

 

At habang ako rito’y malayang nalilibang

Sa puso ko’y mayrong  namumuong katanungan

Ano nga baga itong tunay na kaligayahan

Kasagutan ba’y saan natin matatagpuan?

 

Doon ba sa lalim ng tubig sa karagatan?

O sa lawak ng masukal nating kagubatan?

Kung ‘di masagot ng langit sa kaitaasan

Baka nasa sulok ng pusong kinandaduhan

 

Di nga maaarok kung sarado ang isipan

Kung ang puso’y nakapinid at kinandaduhan

Di sapat ang manalangi’t parating umuusal

Manapa’y buksan ang puso’t do’n matatagpuan

Tense ako

Sa totoo lang stress-reliever ko ang pagsusulat kaya hangga’t may pagkakataon ako lalo sa umaga o oras ng pananghalian kahit narito ako sa aking trabaho ay nagsusulat ako, ngunit may kalahating oras na akong tumitipa sa keyboard walang ayos at walang tema ang lumalabas sa aking utak, nakakailang pangungusap pa lang ako biglang hihinto at nawawalan ako ng gana magsulat, walang saysay ang bawat letrang lumalabas, magulo ang bawat talatang nabubuo. Hindi na nanggagaling sa aking puso ang bawat katagang aking tinitipa. Siguro bukas ko na lang itutuloy ang nais kong isulat sa aking blog. Na mental block na yata ako.

Isa lang akong tao, at paminsan minsan ay natetense din at nakakaranas ng kabog sa dibdib, ng pakiramdam na ‘di mawari na para bang may kakaibang nararamdaman ang aking katawan, nenenerbyos at para akong inaatake ng matinding sakit ng tiyan. May isang bagay kasing nagbigay ng sobrang tension at pressure sa akin ngayong linggong ito. At ayan tuloy may nakapagsabi sa akin na suplada raw ako sa personal. Yan naman ang madalas na unang impression sa akin. Sabi nga ng isa kong kaibigan na suplada rin, ugali na raw ito ng mga magaganda. Hehe! Ganun kasi ako, posible pa kung madalas ko ‘syang nakikita o nakakausap, pero kung ngayon lang nag pang-abot ang aming tingin tapos dami na ‘nya kwentong kung ano ano, mas malamang na pansinin ko pa ang alikabok sa paligid ko.

(Tula) HUWAD NA DAMDAMIN

Nakakaramdam na muli akong magsulat ng mahaba

Nagbalik ang pananabik kumatha ng aking diwa

Malungkot man, madrama o may halong buntong hininga

Kusang bumubuo ng mga salitang nadarama

—–

Para kasing ulang pabugso bugso kung saan saan

Pigilan mang ibuhos lalabas at lalabas rin yan

Sapagkat iyan ay ikaw alam na alam mo na ‘yan

Itago mang pilit lilitaw rin ang katotohanan

——

Ang mga kilos kahit ‘di bigyan ng ibig sabihin

Ang lahat ay pawang kay bigat kung iyong papansinin

Masakit sa ulo kung ito pa’y pakakaisipin

Mabuti pang iwaksi at ‘wag ng pakaintindihin

—–

Mayrong mga pagkakataong naka tikom ang bibig

Ngunit ‘di man magsalita sa mga kilos ay batid

Di rin mahirap basahin mga sulimpat na titig

Kahit ako’y nakapikit pagkat walang pagkamanhid

—–

Di maipinta ang aking mukha at nais magsungit

Pagkat puno na ang dibdib ng ‘sang laksang hinanakit

Di rin mawatasan mga kilos na nakakasakit

Kaya nais ng puso ko sa sulok ay magsumiksik

—–

Di ko malaman saan lulugar o kaya’y pupwesto

At ‘di rin maisipan kung saang sulok magtutungo

Naliligaw ba ako o parang wala sa huwisyo

Bakit ‘di mapalagay pakiramdam ko’y gulong gulo`

—–

Hanggang kelan ba magiging totoo ang kahuwaran

Bakit ba kailangan pang dayain ang katotohanan

Kailangan bang hintaying sumabog na parang bulkan?

O sumambulat pa na parang kidlat sa kalawakan?

—–

Ganitong bagay dinaraan lang sa buntong hininga

At ang ibang kataga mababasa sa mga mata

Kawawang sarili’y nawiwindang minsan ay tulala

Ngunit pag nagugulantang ay biglang napapa tula

(Tula) NOONG ARAW NG KAARAWAN KO

Dumaan na naman ang aking kaarawan

No’ng ika isa ng buwang kasalukuyan

Di na ako naghanda sa aming tahanan

Pagkat walang ibang taong naimbitahan

_____

Ngunit may dumating rin sa aking regalo

Ipinabigay ng isang kaibigan ko

Tamang tama, pagkat iyon ay paborito

Na niluluto ko tuwing araw ng linggo

_____

Kasama ng regalo na aking natanggap

Ay isang kahon ng cake na waring kay sarap

Namangha pa nga ako sa aking pagbukas

Pagkat ‘yon ang paborito ng aking anak

_____

Iyon ay nanggaling sa aking kaibigan

Wala mang kandila na aking sisindihan

Ay nag wish rin naman ako, bago tinikman

At saka inihain, sa hapag kainan

_____

Nais nilang malaman, aking kahilingan

Di ko na sinabi, sinarili ko na lang

Masyadong personal, ‘di pwedeng ipaalam

Baka ‘di mangyari, nakakahiya naman

_____

Naging masaya ang aking buong maghapon

At pasasalamat ang aking unang tugon

Pagkat bihira, ganitong pagkakataon

Buong araw kaming mag-asawa’y naglipon

_____

Noong oras ng meryenda’y aking naisip

Mag order na lang isang bilaong pansit

At iabot sa mga taong nagtotong its

Na nakatira sa tapat ng aking clinic

_____

Sumapit ang gabi at kami ay lumabas

Ang hapunan namin ay doon na ginanap

Umorder kami ng pagkaing masasarap

Hanggang ang tiyan naming lahat ay nabundat

%d bloggers like this: