HETO ANG AKING KWENTO

Noong kamakalawa:

Naramdaman ko ang kalungkutan

Ang aking mga mata’y malamlam

Talo ko pa nga ang namatayan

Bingi sa iyong katahimikan

 

Noong isang gabi:

Isipan ko’y laging naglalakbay

Habang paa ko’y humahakbang

Ang mensahe mo ang hinhintay

Ngunit napagod rin pag-aabang

 

Kinabukasan ng umaga:

Ganun pa rin ang pag-aalala

Bakit nga ba bigla kang nawala

May nasabi ba akong masama

Iyan lagi aking winiwika

 

At kahapon ng hapon:

Inihiga, pagal na katawan

Sa dami ng ngiping pinastaan

Saglit akong naalimpungatan

Ika’y nawaglit sa ‘king isipan

 

Ngunit heto sa aking pagdilat

Pangalan mo, nasa aking utak

Kaya agad, laptop hinagilap

Upang kwento ko ay maisulat

 

Hehe! 

Advertisements

NATRAPIK

NATRAPIK

 

Ang utak ko’y natrapik sa pag-iisip

Pinipilit kong tula, tuloy naipit

Heto’t oras ng trabaho’y nagpipilit

Kahit daliri sa keyboard, mamilipit

 

KATAMARAN

 

Katamaran, bakit ka ba dumadalaw

Wala ka bang magawa’t nambubulahaw

Kay rami ko pang gawaing naghihintay

Pwede bang sa aki’y lumayo’t lumubay

 

Iba na lang tao ang iyong kulitin

Pakiusap, ako muna’y iyong sundin

Trabaho ko ngayon, kelangang tapusin

Madodoble bukas ang aking gagawin

 

Balak mo bang umalis sa ‘kin o hindi?

O, baka gusto mo’y parusang matindi

Teka’t kukuha ako ng enerhiya

Pihong lagot ka sa ‘king katamaran ka

 

EHERSISYO

 

 

Aalis sa bahay ng maaga

Upang doon sa gym ay magpunta

Naaaliw maigi mag treadmill

Nang mabawasan, malaking bilbil

 

Napudpod na ang bagong sapatos

Sa makalyong paang may paltos

Ang pawis sa mukha, umaagos

At hanggang sa dibdib, bumubuhos

 

Pero bakit ‘di nababawasan

Ang bigat, ganun pa rin ang timbang

Araw-araw nag eehersisyo

Magbunga sana ang sakripisyo

 

Pag-uwi, paa’y nasa timbangan

Dismaya, pag timbang natunghayan

Dating bigat ‘di nababawasan

Kahit pakiramdam ay gumaan

 

ISANG UMAGA SA PROBINSYA


Isang magandang pagsikat ng araw ang sumilay

Kaya’t ako’y nagmadaling lumabas ng bahay

Sinamyo ko ang malamig na hanging amihan

At ninamnam ang dampi sa ‘king buong katawan

——

Maaliwalas ang paligid ng aming bahay

Mga manok ay tumilaok ng sabay sabay

Kambing na nakatali sa puno’y nag-iingay

Marahil ay naghihintay ng kumpay ni tatay

 ——

Ilang sandali pa’y lumabas na rin si Cysai

Ang maingay kong asong taga bantay ng bahay

Pakembot na lumapit buntot ay gumagalaw

Na waring bang nasiyahan rin sa sikat ng araw

 ——

Biglang may dumamping malamig sa aking binti

Sumunod na rin pala ang aso kong si puti

Sa akin palang binti, dumila ng kaunti

Sa gulat ko’y natapakan ang buntot ‘nyang munti

 ——

Ang pusa pala ni nanay, kanyang binulabog

Sa mahimbing na tulog doon sa isang sulok

At sa galit sa kanya ang mukha ay kinalmot

Pangil ‘nya’y walang nagawa, kaya napasugod

 ——

Ang tingin ko’y biglang nagawi sa aming hardin

Kay gandang pagmasdan ng mga halamang tanim

Nakahanay sa bakod, namumulaklak na rin

May paro paro’t tutubi, gusto kong hulihin

 ——

Mga binti ko’y nangalay sa pagkakatindig

Paa’t kamay kong masasakit, waring namimitig

Kaya lumakad konti, kinuha ang pandilig

Pagkat gulayan ni tatay uhaw na sa tubig

 ——

Sa ‘king paglakad natapaka’y bahay ng hantik

Mula punong manggang bulaklak, hitik na hitik

Anong hapdi, anong sakit, kagat nitong lintik

Kaya hakbang kong pabalik, nagkawitik witik

 —–

Agad kong nilinis, hinaplusan ng alcohol

Sa sobrang kirot ‘di naiwasang mapasipol

Marahil, natapakan kong hantik, isang kumpol

Sa dami ng kagat paa ko’y biglang bumukol

 —–

Ganitong karanasan at tanawing kay ganda

Manok, kambing, aso, pusa, hantik, at iba pa

Ito’y mga simpleng bagay, nagbibigay saya

Na pagka minsa’y ating binabalewala pa

 —–

Paminsan minsang uwi sa probinsya’y masarap

Lalo kung sariwang hangin ang ‘yong hinahanap

At bagong pitas na gulay ang ‘yong malalasap

Tiyak maaantala, pagbalik mo ng syudad

LIBANGAN KO ANG MAGSULAT

Naging madalas kong aliwan ang pagsususlat

Ang humabi ng tula sa halip makipag chat

Dito’y madali’t malaya kong naihahayag

Ang mga katagang sa inyo’y nais  ilahad

—–

Kapag tuluyang dumaloy sa isip ang paksa

Para sa aki’y ‘di mahirap magtugma tugma

Madali kong naaabot tamang talinhaga

At sa pag-iisip ‘di ako natutulala

—–

Kahit anong pangyayari, aking masalabid

Agad kong ginagamit ang naisipang tiknik

Mabilis kikilos ‘di magpapatumpik tumpik

Hahagilapin ang keyboard at isasatitik

—–

At kung hindi ganado sa pag katha ng tula

Napaka hirap mahagilap tamang salita

Na waring utak ko’y mistula ng nakokorta

At pati mata kong dilat, nagmumuta na

—–

Tulad ngayong katahimikan ng hatinggabi

Di dalawin ng gana sa tulang hinahabi

Mabuti pang tumayo’t maghilamos sandali

Upang maibsan mga mata kong nanghahapdi

—–

Nagkabuhol buhol na rin itong aking utak

Sa kakaisip sa mga gawain ko bukas

Ang oras pa naman ay kay daling lumilipas

Nag-aabang na gawain ko’y namumutaktak

—–

Heto’t matutulog pa lang ay iniisip na

Ang pagkaing lulutuin bukas ng umaga

Ilang oras lang itutulog, ipapahinga

At manok ng kapit bahay ay titilaok na

—-

Magkakape pa sana ako’t magtitinapay

Pag tingin ko sa garapon ay walang asukal

Kaya tumungo sa paminggalan at namungkal

Subalit wala na rin palang natirang bahaw

—–

Mabuti pa kaya’y matulog ako ng mahimbing

Kaysa isipin ko na agad ang aking pag gising

Pagkat wala na rin palang bigas ni katiting

Pano na ang pag gising kung walang isasaing

—–

Mabuti na lang at bukas ay araw ng linggo

Tiyak tanghali ang gising ng mga anak ko

Makakapamalengke pa’t makakapag luto

Kaya may solusyon rin sa pinoproblema ko

—-

O’ Kay hirap naman ng walang kasambahay

Wala man lang makatulong pag-uwi ng bahay

Ang mga anak pagod na rin galing eskwelahan

Kaya lahat ng gawain ay pagsisikapan

—–

Dito sa pagsusulat sarili ko’y inaaliw

Nahahasa pa itong utak kong inaagiw

Kahit ano mang bagay ay isinisiwalat

Walang paki alam kung mga mata’y mapuyat

MASAYA KAHIT PAGOD

Ang nais ko sana, pag uwi ng aming bahay

Ipahinga ko muna ang pagal na katawan

Subalit sa dami ng gawaing nakaabang

Ang ngawit kong kamay, baka’di na maikampay

 

Matapos ang hapunan ay aking sinimulan

Ang trabahong bahay na sa aki’y naghihintay

Ang balikat ko sana ay hindi manlupaypay

Baka gawain, abutan ng bukang liwayway

 

Naidlip na sana pagsapit ng hating gabi

Ngunit sa higaan katawan ko’y ‘di makali

Sa lakas ng paghilik nitong aking katabi

Minabuti kong bumangon at tula’y hinabi

 

Ngunit sa dami ng gumugulo sa ‘king tuktok

At mata ko’y lumuwa na, kulang na sa tulog

Kinalog ko na rin habang nagkukumahog

Ni isang kataga, sa utak, walang pumasok

 

Ang naisip ko’y mahiga’t matulog na lamang

Ngunit orasan, bigla namang umalingawngaw

Upang ako’y bumangon, magluto ng almusal

Pagkat mga anak papasok sa eskwelahan

 

Kaya pag pasok sa klinika ay inaantok

At pagharap sa pasyente, tutuka tukatok

Pag tutok sa kumpyuter ang ulo’y nauuntog

Magugulantang, pag sa mesa’y may kumalabog

 

Pagsapit ng tanghalian, ‘di muna kakain

Ang oras na ito, itutulog ng mahimbing

Ang mahapding sikmura, ‘di muna iindahin

Upang pagsapit ng hapon, ‘di na aantukin

 

Pagod man pakiramdam sa ulap lumilipad

Kaakibat ma’y hirap patuloy na sasabak

Pagkat inspirasyon ko ang aking mga anak

Sa pagtupad yaong pangarap na hinahangad

 

Sana ang katawa’y parating puno ng lakas

Laging may ngiti sa mga darating na bukas

Dumarating na problema, agad nagwawakas

Kaya pasasalamat pa rin ang aking bigkas

Tense ako

Sa totoo lang stress-reliever ko ang pagsusulat kaya hangga’t may pagkakataon ako lalo sa umaga o oras ng pananghalian kahit narito ako sa aking trabaho ay nagsusulat ako, ngunit may kalahating oras na akong tumitipa sa keyboard walang ayos at walang tema ang lumalabas sa aking utak, nakakailang pangungusap pa lang ako biglang hihinto at nawawalan ako ng gana magsulat, walang saysay ang bawat letrang lumalabas, magulo ang bawat talatang nabubuo. Hindi na nanggagaling sa aking puso ang bawat katagang aking tinitipa. Siguro bukas ko na lang itutuloy ang nais kong isulat sa aking blog. Na mental block na yata ako.

Isa lang akong tao, at paminsan minsan ay natetense din at nakakaranas ng kabog sa dibdib, ng pakiramdam na ‘di mawari na para bang may kakaibang nararamdaman ang aking katawan, nenenerbyos at para akong inaatake ng matinding sakit ng tiyan. May isang bagay kasing nagbigay ng sobrang tension at pressure sa akin ngayong linggong ito. At ayan tuloy may nakapagsabi sa akin na suplada raw ako sa personal. Yan naman ang madalas na unang impression sa akin. Sabi nga ng isa kong kaibigan na suplada rin, ugali na raw ito ng mga magaganda. Hehe! Ganun kasi ako, posible pa kung madalas ko ‘syang nakikita o nakakausap, pero kung ngayon lang nag pang-abot ang aming tingin tapos dami na ‘nya kwentong kung ano ano, mas malamang na pansinin ko pa ang alikabok sa paligid ko.

(Tula) HUWAD NA DAMDAMIN

Nakakaramdam na muli akong magsulat ng mahaba

Nagbalik ang pananabik kumatha ng aking diwa

Malungkot man, madrama o may halong buntong hininga

Kusang bumubuo ng mga salitang nadarama

—–

Para kasing ulang pabugso bugso kung saan saan

Pigilan mang ibuhos lalabas at lalabas rin yan

Sapagkat iyan ay ikaw alam na alam mo na ‘yan

Itago mang pilit lilitaw rin ang katotohanan

——

Ang mga kilos kahit ‘di bigyan ng ibig sabihin

Ang lahat ay pawang kay bigat kung iyong papansinin

Masakit sa ulo kung ito pa’y pakakaisipin

Mabuti pang iwaksi at ‘wag ng pakaintindihin

—–

Mayrong mga pagkakataong naka tikom ang bibig

Ngunit ‘di man magsalita sa mga kilos ay batid

Di rin mahirap basahin mga sulimpat na titig

Kahit ako’y nakapikit pagkat walang pagkamanhid

—–

Di maipinta ang aking mukha at nais magsungit

Pagkat puno na ang dibdib ng ‘sang laksang hinanakit

Di rin mawatasan mga kilos na nakakasakit

Kaya nais ng puso ko sa sulok ay magsumiksik

—–

Di ko malaman saan lulugar o kaya’y pupwesto

At ‘di rin maisipan kung saang sulok magtutungo

Naliligaw ba ako o parang wala sa huwisyo

Bakit ‘di mapalagay pakiramdam ko’y gulong gulo`

—–

Hanggang kelan ba magiging totoo ang kahuwaran

Bakit ba kailangan pang dayain ang katotohanan

Kailangan bang hintaying sumabog na parang bulkan?

O sumambulat pa na parang kidlat sa kalawakan?

—–

Ganitong bagay dinaraan lang sa buntong hininga

At ang ibang kataga mababasa sa mga mata

Kawawang sarili’y nawiwindang minsan ay tulala

Ngunit pag nagugulantang ay biglang napapa tula

%d bloggers like this: