SI CYSAI NA MALAMBING

How to get over you cysai?

Napilitan akong mag alaga ng aso. Hindi ko sana gusto sapagkat baka hindi ko maalagaang mabuti pero, sa totoo lang gusto kong may aso sa bahay, may hilig rin naman ako sa mga hayop palibhasa’y lumaki ako sa bundok marami kaming naalagaang hayop doon. Isang araw, may nagbigay sa akin ng aso dito sa clinic hindi ko natanggihan dahil unang tingin ko pa lang sa kanya cute na cute na ako para bang nakangiti nang iabot sa akin na nakalagay lang sa isang paper bag, isang buwan pa lang daw itong naipapanganak. Nagpainit ako ng tubig at aking pinaliguan, ginamitan ko ng hair blower para matuyo ang balahibo nya. Dinala ko agad sa Vet. Dr. para maikonsulta kung ano ang unang bakuna.
Pinangalanan ko ‘syang Cysai.
Nang iuwi ko sa bahay palit palitan ang mga anak ko sa paghawak na mukhang nalamog na. Ang cute talaga parang batang may malay na gustong kausapin at patawanin. Pinaliliguan ko si Cysai dalawang beses sa isang linggo bago ako umalis at magtungo sa trabaho ko noong araw. Ang huling tabo ng tubig na ibinubuhos ko pagkatapos ng dog shampoo ay nilalagyan ko ng fabric conditioner para mag amoy bagong laba. Binigyan ‘sya ng vitamins ng kanyang vet. Dr. at mabilis naging ganap na aso.
Kasama namin sa kwarto matulog si Cysai. Meron din itong sariling kumot, higaan at malimit katabi namin sa pagtulog. Kahati ko sa aking unan. Matyaga naming naturuan si Cysai kung saang parte ng aming garahe dudumi at iihi. Lumaki itong malinis at madiriin. Ayaw nitong tumapak sa basang sahig. Bihirang lumabas ng bahay si Cysai kapag aking inilalabas ay karga karga ko kahit napakabigat niyang aso. Marami ang napapatingin sa kanya dahil sa makintab niyang balahibo. Babae si Cysai kaya dalawang beses magkaroon ng dalaw sa loob ng isang taon. Nagpapalgay naman ‘sya ng diaper kasi parang nadidirian din ‘syang pumapatak sa sahig ang dugo nya.
Akala ko noong una madali lang ang mag-alaga ng aso, hindi pala. Ayaw kumain ng kanin at ulam namin kaya napilitan akong bumili ng dog food noong una, hanggang natutunan na ‘nya ang kumain ng kanin at nilagang atay ng manok. Magastos rin pala, Bukod sa pagkain updated din sa mga bakuna. Dati rati malimit akong bumili ng accessories sa leeg pero katagalan di ko na rin naibili pa dahil lumaki na at parang hindi na rin bagay na may nakapulupot sa leeg nya.
Noong una akala ko ok lang ang pahaplos haplos sa balahibo, kargahin, pakainin at minsan kausapin na parang bata. Pero sa katagalan pati damdamin ko napalapit na rin kay Cysai na para ko na ring anak. Walang araw na hindi ko nababanggit sa kasama ko sa bahay kung pinakain na o kumustahin. Hindi lang pala basta haplos lang ang ginagawa namin kung hindi may pagmamahal ng kaakibat. Sabi ko noon aso lang yan, pero pati pala ako nahuhulog na ang damdamin sa pag aalaga kay Cysai.
Malambing si Cysai, maharot katulad ng ibang aso. At ‘di nagtagal parang isa na rin sa mga anak ko kung kausapin at para namang nakakaintindi sa aming mga utos at sinasabi. Nung una natatawa ako pag kinakausap ni manang na parang bata ganun din ng mga anak ko, yun pala ay mas malala pa ako sa kanila dahil bunso o baby ang tawag ko sa kanya. Nakakawala ng pagod, tension, sakit ng ulo at kung ano -ano pa dahil na rin sa pag aalaga ko kay Cysai. Kapag karga ko si Cysai lagi kong sinasabi na ikaw ang pampababa ng BP ko, ikaw ang nakaka alis sa mga masasakit na nararamdaman ko sa katawan. Matutuwa ka talaga ayon sa kasama ko sa bahay lagi raw nakaabang sa pintuan sa aking pagdating. Malayo pa raw ako parang alam na parating na ako. Di na raw yan mapakali at kahol ng kahol sa harap ng kasama ko dito sa bahay at pagbusina ko nga para buksan ang gate paroon parito at nakasampa na sa sofa para silipin sa bintana ang sasakyan ko habang papasok sa garahe. Pagpasok ko ng bahay para itong bata na gustong magpakarga at humalik sa akin. Kung hindi ko pansinin, naglulungkot-lungkutan at tapos tinititigan ako na para bang iiyak, kaya naman di ko matiis kakargahin ko na at hahalikan. Panay ang dila sa paa at kamay ko. Nakatingin sa akin habang kumakawag ang buntot. Sa kwarto namin ito natutulog minsan katabi ng mga anak ko minsan sa akin. Ang nakakatuwa pa sa kanya hindi sya aakyat sa itaas hanggang hindi pa rin ako umaakyat at kahit naiwan pa sa ibaba ng bahay ang aking mga anak.
Isa pang nakakatuwa sa kanya ang paghabol sa akin na parang bata. Basta nasa bahay ako at alam na wala akong pasok oras na kinuha ko ang susi ng sasakyan nangunguna na yan sa paglabas at nakaabang na sa pagbukas ng pinto ng sasakyan. Huwag na ‘wag kang magsasalita ng salitang “sasama” at hindi ka ‘nya titigilan ng pagkahol at pagkagat sa kamay ko para kunin na ang susi ng sasakyan. Nasanay kasi na kasama ko sa paghahatid sa mga anak ko sa school, kaya pag nakita na naka uniform ang anak ko laging nakatingin sa kilos ko para sumama. Minsan magsusundo ako sa isa ko pang anak (Jian} ng 12midnight sa Roxas Blvd. talagang humahabol ayaw talaga pumasok ng bahay kundi pinagalitan ko pero parang ang sakit sa loob ko. Malayo na ang nararating ng sasakyan ko hindi ko natiis binalikan ko tamang tama pabalik na ako noon nagtex ang anak ko na umuungot pa rin si Cysai parang masama pa rin ang loob na iniwan at pinagalitan. Halos maluha na ako. Laking tuwa ni Cysai nang nakita ako na binalikan ko parang alam na isasama ko, agad lumabas at naghintay na mabuksan ang pinto ng sasakyan para sumakay. Mas lalo pa akong napaawa dahil panay ang dila sa pisngi ko, sa braso at sa kamay habang ako’y nagmamaneho siguro ibig sabihin ‘nya thank you mommy I love you! (I love You too Cysai!) Siguro gusto ‘nya lang akong samahan dahil mag isa lang akong aalis hatinggabi pa naman.
Minsan nagkasakit si Cysai ayaw kumain, malungkot, iyon pala may lagnat daw. Sabi ng Vet. dr. iconfine ko raw ng isang araw . Di ako pumayag dahil iiwan ko ‘sya sa hospital. Siguro mga 2 years old pa lang siya noon, pero para namang bata na sumunod sa sinabi kong ako na lang mag-aalaga at magpapainom sa kanya ng gamot. Pagkaraan ng 5 taon nasundan pa ulit ng 2 araw na pamamalagi sa hospital dahil ayaw ‘nyang kumain, nanghina sya. At nitong Sept. 1, 2015 naospital ulit ‘sya ng isang linggo maraming blood chem, ultrasound at kung ano ano pa at dun ko nalaman na may malala na ‘syang sakit, malaki ang ginastos ko pero ‘di ko ininda dahil gusto ko pa ‘syang mabuhay ng matagal.
Takot si Cysai sa ipis at daga kapag may nakitang ipis at daga sa bahay kakahulan lang ‘nya at kapag sumigaw na ang mga anak ko at lumundag mag iingay na rin si Cysai nakikipagsiksikan sa mga anak ko habang kumakahol, haharap sa akin at ang kahol ‘nya ay kakaiba na parang gustong magsumbong. Hay naku! nakakatuwa talaga nakakawala ng pagod. Lalo na pag dumidila na sa kamay o sa paa ko, siguro pagpapakita yon ng pagmamahal sa akin.
May buhay din ang aso, nakakaramdam din ng sakit, tuwa at sama ng loob. Kaparehas din natin hindi nga lang sila makapagsalita ng gusto nilang sabihin pero minsan ay naiiparamdam nila sa atin lalo ang pagmamahal. Kung iisipin, ang aso ang bantay natin sa bahay. Ika nga, “Man’s bestfriend”. Minsan pa nga ang aso ang nagliligtas sa ating buhay.

Bagama’t lumala na ang kanyang karamdaman at hindi na namin naisalba ang kanyang buhay, mananatili pa rin sa aming puso’t isip ang magagandang ala-ala noong ‘sya ay nabubuhay pa. Napakarami pa ng gusto kong ibahagi at isulat na mga kakaibang kasiyahang ipinakita ‘nya sa akin. No other dog can replace in my heart! I miss you cysai ko! Pag-uwi ko ng bahay wala ng pupulupot na Cysai sa paa ko na halos madapa na ako sa paghakbang. Wala na akong paliliguang Cysai tuwing linggo. Minuminuto pumapatak ang luha ko. Mahal na mahal ka namin Cysai!

Advertisements

The 10 Wonderwoof Years of my Beloved Cysai

Napilitan akong mag alaga ng aso. Hindi ko sana gusto sapagkat baka hindi ko maalagaang mabuti pero, sa totoo lang gusto kong may aso sa bahay, may hilig rin naman ako sa mga hayop palibhasa’y lumaki ako sa bundok marami kaming naalagaang hayop doon. Isang araw, may nagbigay sa akin ng aso dito sa clinic hindi ko natanggihan dahil unang tingin ko pa lang sa kanya cute na cute na ako para bang nakangiti nang iabot sa akin na nakalagay lang sa isang paper bag, isang buwan pa lang daw itong naipapanganak. Nagpainit ako ng tubig at aking pinaliguan, ginamitan ko ng hair blower para matuyo ang balahibo nya. Dinala ko agad sa Vet. Dr. para maikonsulta kung ano ang unang bakuna.

Pinangalanan ko ‘syang Cysai. Nang iuwi ko sa bahay palit palitan ang mga anak ko sa paghawak na mukhang nalamog na. Ang cute talaga parang batang may malay na gustong kausapin at patawanin. Pinaliliguan ko si Cysai dalawang beses sa isang linggo bago ako umalis at magtungo sa trabaho ko noong araw. Ang huling tabo ng tubig na ibinubuhos ko pagkatapos ng dog shampoo ay nilalagyan ko ng fabric conditioner para mag amoy bagong laba. Binigyan ‘sya ng vitamins ng kanyang vet. Dr. at mabilis naging ganap na aso.
Kasama namin sa kwarto matulog si Cysai. Meron din itong sariling kumot, higaan at malimit katabi namin sa pagtulog. Kahati ko sa aking unan. Matyaga naming naturuan si Cysai kung saang parte ng aming garahe dudumi at iihi. Lumaki itong malinis at madiriin. Ayaw nitong tumapak sa basang sahig. Bihirang lumabas ng bahay si Cysai kapag aking inilalabas ay karga karga ko kahit napakabigat niyang aso. Marami ang napapatingin sa kanya dahil sa makintab niyang balahibo. Babae si Cysai kaya dalawang beses magkaroon ng dalaw sa loob ng isang taon. Nagpapalgay naman ‘sya ng diaper kasi parang nadidirian din ‘syang pumapatak sa sahig ang dugo nya.
Akala ko noong una madali lang ang mag-alaga ng aso, hindi pala. Ayaw kumain ng kanin at ulam namin kaya napilitan akong bumili ng dog food noong una, hanggang natutunan na ‘nya ang kumain ng kanin at nilagang atay ng manok. Magastos rin pala, Bukod sa pagkain updated din sa mga bakuna. Dati rati malimit akong bumili ng accessories sa leeg pero katagalan di ko na rin naibili pa dahil lumaki na at parang hindi na rin bagay na may nakapulupot sa leeg nya.
Noong una akala ko ok lang ang pahaplos haplos sa balahibo, kargahin, pakainin at minsan kausapin na parang bata. Pero sa katagalan pati damdamin ko napalapit na rin kay Cysai na para ko na ring anak. Walang araw na hindi ko nababanggit sa kasama ko sa bahay kung pinakain na o kumustahin. Hindi lang pala basta haplos lang ang ginagawa namin kung hindi may pagmamahal ng kaakibat. Sabi ko noon aso lang yan, pero pati pala ako nahuhulog na ang damdamin sa pag aalaga kay Cysai.
Malambing si Cysai, maharot katulad ng ibang aso. At ‘di nagtagal parang isa na rin sa mga anak ko kung kausapin at para namang nakakaintindi sa aming mga utos at sinasabi. Nung una natatawa ako pag kinakausap ni manang na parang bata ganun din ng mga anak ko, yun pala ay mas malala pa ako sa kanila dahil bunso o baby ang tawag ko sa kanya. Nakakawala ng pagod, tension, sakit ng ulo at kung ano -ano pa dahil na rin sa pag aalaga ko kay Cysai. Kapag karga ko si Cysai lagi kong sinasabi na ikaw ang pampababa ng BP ko, ikaw ang nakaka alis sa mga masasakit na nararamdaman ko sa katawan. Matutuwa ka talaga ayon sa kasama ko sa bahay lagi raw nakaabang sa pintuan sa aking pagdating. Malayo pa raw ako parang alam na parating na ako. Di na raw yan mapakali at kahol ng kahol sa harap ng kasama ko dito sa bahay at pagbusina ko nga para buksan ang gate paroon parito at nakasampa na sa sofa para silipin sa bintana ang sasakyan ko habang papasok sa garahe. Pagpasok ko ng bahay para itong bata na gustong magpakarga at humalik sa akin. Kung hindi ko pansinin, naglulungkot-lungkutan at tapos tinititigan ako na para bang iiyak, kaya naman di ko matiis kakargahin ko na at hahalikan. Panay ang dila sa paa at kamay ko. Nakatingin sa akin habang kumakawag ang buntot. Sa kwarto namin ito natutulog minsan katabi ng mga anak ko minsan sa akin. Ang nakakatuwa pa sa kanya hindi sya aakyat sa itaas hanggang hindi pa rin ako umaakyat at kahit naiwan pa sa ibaba ng bahay ang aking mga anak.
Isa pang nakakatuwa sa kanya ang paghabol sa akin na parang bata. Basta nasa bahay ako at alam na wala akong pasok oras na kinuha ko ang susi ng sasakyan nangunguna na yan sa paglabas at nakaabang na sa pagbukas ng pinto ng sasakyan. Huwag na ‘wag kang magsasalita ng salitang “sasama” at hindi ka ‘nya titigilan ng pagkahol at pagkagat sa kamay ko para kunin na ang susi ng sasakyan. Nasanay kasi na kasama ko sa paghahatid sa mga anak ko sa school, kaya pag nakita na naka uniform ang anak ko laging nakatingin sa kilos ko para sumama. Minsan magsusundo ako sa isa ko pang anak (Jian} ng 12midnight sa Roxas Blvd. talagang humahabol ayaw talaga pumasok ng bahay kundi pinagalitan ko pero parang ang sakit sa loob ko. Malayo na ang nararating ng sasakyan ko hindi ko natiis binalikan ko tamang tama pabalik na ako noon nagtex ang anak ko na umuungot pa rin si Cysai parang masama pa rin ang loob na iniwan at pinagalitan. Halos maluha na ako. Laking tuwa ni Cysai nang nakita ako na binalikan ko parang alam na isasama ko, agad lumabas at naghintay na mabuksan ang pinto ng sasakyan para sumakay. Mas lalo pa akong napaawa dahil panay ang dila sa pisngi ko, sa braso at sa kamay habang ako’y nagmamaneho siguro ibig sabihin ‘nya thank you mommy I love you! (I love You too Cysai!) Siguro gusto ‘nya lang akong samahan dahil mag isa lang akong aalis hatinggabi pa naman.
Minsan nagkasakit si Cysai ayaw kumain, malungkot, iyon pala may lagnat daw. Sabi ng Vet. dr. iconfine ko raw ng isang araw . Di ako pumayag dahil iiwan ko ‘sya sa hospital. Siguro mga 2 years old pa lang siya noon, pero para namang bata na sumunod sa sinabi kong ako na lang mag-aalaga at magpapainom sa kanya ng gamot. Pagkaraan ng 5 taon nasundan pa ulit ng 2 araw na pamamalagi sa hospital dahil ayaw ‘nyang kumain, nanghina sya. At nitong Sept. 1, 2015 naospital ulit ‘sya ng isang linggo maraming blood chem, ultrasound at kung ano ano pa at dun ko nalaman na may malala na ‘syang sakit, malaki ang ginastos ko pero ‘di ko ininda dahil gusto ko pa ‘syang mabuhay ng matagal.
Takot si Cysai sa ipis at daga kapag may nakitang ipis at daga sa bahay kakahulan lang ‘nya at kapag sumigaw na ang mga anak ko at lumundag mag iingay na rin si Cysai nakikipagsiksikan sa mga anak ko habang kumakahol, haharap sa akin at ang kahol ‘nya ay kakaiba na parang gustong magsumbong. Hay naku! nakakatuwa talaga nakakawala ng pagod. Lalo na pag dumidila na sa kamay o sa paa ko, siguro pagpapakita yon ng pagmamahal sa akin.
May buhay din ang aso, nakakaramdam din ng sakit, tuwa at sama ng loob. Kaparehas din natin hindi nga lang sila makapagsalita ng gusto nilang sabihin pero minsan ay naiiparamdam nila sa atin lalo ang pagmamahal. Kung iisipin, ang aso ang bantay natin sa bahay. Ika nga, “Man’s bestfriend”. Minsan pa nga ang aso ang nagliligtas sa ating buhay.
Bagama’t lumala na ang kanyang karamdaman at hindi na namin naisalba ang kanyang buhay, mananatili pa rin sa aming puso’t isip ang magagandang ala-ala noong ‘sya ay nabubuhay pa. Napakarami pa ng gusto kong ibahagi at isulat na mga kakaibang kasiyahang ipinakita ‘nya sa akin. No other dog can replace in my heart! I miss you cysai ko! Pag-uwi ko ng bahay wala ng pupulupot na Cysai sa paa ko na halos madapa na ako sa paghakbang. Wala na akong paliliguang Cysai tuwing linggo. Minuminuto pumapatak ang luha ko. Mahal na mahal ka namin Cysai!
cysai31-2

TANGING ALA-ALA NA LANG

Picture 184

Pamana ‘nyong pagtula ay aking naging inspirasyon

Laging nakasulyap itong isipan ko’y nakatuon

At pangako pong sa limot ito’y hindi mababaon

Maituturing kong kayamanan sa habang panahon

 

Habang noo’y lumalagaslas ang malakas na ulan 

Ang putol putol ‘nyong tinig ay ‘di ko naintindihan

Tanging malinaw kong narinig dadalhin ng ospital

Ang iyong inay nakahandusay at wala ng malay

 

Huli ninyong mensahe ngayon ko lang naintindihan

Kayo pala itong mawawalan ng malay at buhay

Gabi’y binasag sa balitang kayo’y nasagasaan

Nang humaharorot na tricycle at basta iniwan

 

Maraming natulala sa balitang nakakabigla

Sa dahilang ang buhay nyo’y naglaho na parang bula

At wala kaming nagawa kundi ipatak ang luha

At banggiting Panginoon Ikaw na Po ang bahala

 

Ang nilakbay ‘nyong buhay ay dumating na sa hangganan 

Mga lungkot ‘nyong nadarama’y napawi ng tuluyan

Ang paghihirap nyo’y napalitan ng kaligayahan 

Ang pagal ‘nyong katawan, binigyan ng kapahingahan

 

May bigat at kirot sa ‘king dibdib ang inyong pagpanaw 

Kaming inyong mga anak na sa inyo’y nagmamahal  

Ang tulang hinabi mo sa dibdib mo’y sadyang bumukal

Nakahanda kang kami’y inyong iiwan ng tuluyan.  

 

At sa aking pag uwi sa probinsya kapagka minsan

Sino pang ama ang sasalubong sa aking pagdatal

Na tila ang saya at tuwa ko’y wala ngang pag sidlan

Sa pananabik na muling kayo’y makaka kwentuhan

 

Sino ngayon doon ang amang aking pagbibidahan

Nang kung ano anong buhay na aking nararanasan

Na sa bawat aking nakakamit na saya’t tagumpay

Laging nakangiti’t naluluha sa kaligayahan

 

Maraming bagay ngayon ang aking hinahanap hanap

Ang inyong pangungumusta at ang lagi ninyong pagtawag

Ang pagbabalita ng kung anong anong nagaganap

Sa pag aalaga kay inay na kayo ang naganap

YAMANG HINDI MATITINAG (by: Abdon Garces)

1209020_612567015430350_1656138008_n

Noong kami’y bagong kasal marubdob kong pinangarap, 

Magkaroon ng pamilya at maraming mga anak 

Kaloob ng Panginoon nagkaanak nga ng apat  

Na puro mga babae kami ay nagpasalamat.

Tuwang tuwa kami noon sa babaeng mga supling,

Pagkat sila ay aapat kayang kayang paaralin 

Ngunit akoy walang trabaho kundi magkaingin 

Magtanim ng mga atis ng mais at mga saging. 

 

Nag-elementarya sila at nakatapos nga ng high school,

May alaga akong kambing may bukirin at may baboy 

Magka college na si Mercy ang kurso ay nursing noon 

Sabi nila’y di ko kaya wala pa raw kaming ipon. 

 

Sa pangarap na matupad ang hangaring magpaaral,

Pagtatrabaho sa lupa’y sandali kong binitiwan 

Ako noon ay nagbiyahe doon sa bayan ng albay 

Naglako ng mga damit at ibat ibang kalakal

 

Taga tahi ang gawain nito ngang aking asawa, 

Pardo pardo ang kulambong mga tinatahi niya 

Siya rin po’y tumatangap ng kaukulang upa 

Kaya naman mayroon ding hanapbuhay si Cerila. 

 

Ako noo’y walang tigil sa pag lako ng pautang 

Tumatagal din po ito ng mayroong tatlong buwan 

Sa buwan po nitong Mayo nakatakda ang singilan 

Wala na pong paglalako maniningil na nga lamang 

 

Pagkatapos ng singilan kami noo’y uuwi rin,

Pagtitinda ng sweepstakes siya namang aatupagin 

Sa gayun pong kalagayan talagang di kukulangin 

Sa pang gastos sa eskuwela at kunsumo sa pagkain. 

 

Itong apat naming anak ay parehong nakatapos, 

Ang panganay ay isang nurse midwife naman ang sumunod 

Ang pangatlo ay nursing din ikaapat nama’y duktor 

Kayat tapos silang lahat sa kaloob po ng Diyos.

 

Kami’y walang kayamanan walang ginto walang pilak, 

Ang tangi mga hiyas ang apat kong mga anak 

Labing tatlong mga apo labing isang apo sa tuhod na tinatawag 

Ito’y ang kayamanan kong hinding hindi matitinag

TAMANG BUHAY KO’Y AKING NASUMPUNGAN ( by: Abdon Garces)

Ito’y Tula ni Tatay Bago Sya Lumisan

CIMG1670

Sabi ni Santino mayroong bukas pa

Ang dilim ng gabi mayroong umaga

Kung manalig lamang kay Bro at Ama

Ang buhay natin ay laging maligaya

 

Sa tamang buhay ko’y aking nasumpungan

Ang aking malugod na mga katanungan

Tanong ko’y nasaan ikaw kamatayan

Bakit hindi kita masumpong sumpungan

 

Tinig ng musika awit ng kundiman

Ni Larry Miranda sa lumang simbahan

Marupok na sumpa saka ang liwayway

At sa baybay dagat aking kaaliwan

 

Kung ang aking buhay limot na ng madla

At wala na silang sa aki’y gunita

Ang aking libangan ay ipaubaya

Na tapak tapakan mga taong madla

 

Paalam sa inyo aking mga anak

Na aking minamahal hangang sa mag wakas

Paalam asawa mahal na kabiyak

Paalam sa inyo paalam sa lahat

 

Inyong iingatan ang mga tula ko

Ito ay pamanang may centemental value

Ito’y may aral ding dapat ikatoto

Ng bwat persona na babasa nito

 

Sa aking panganay na mapang unawa

Na may kalooban na mapag paraya

Ang tagubilin ko’y ikaw na ang bahala

Sa mga kapatid na hangan sa bata

 

Kayong mga anak ang insperasyon ko

Wala akong yaman ang yaman ko’y kayo

Inyong tatandaan ang yaman sa mundo

Ito’y mawawala na pupugnaw ito

 

Ngunit ang pag ibig magandang samahan

Ay mananatiling pinakamainam

Timyas ng pag ibig at pagmamahalan

Lahat ng materyal ay matatabunan

 

Salamat sa inyo na magsisibasa

Ng tula kong itong hinabi sa hibla

Nitong aking puso, na laging masaya

Ngunit may lungkot din palang nadadama

 

Hangan dito na lang aking ipipinid

Ang takbo ng aking mga pag-iisip

Habang ang tula ko ay iginuguhit

Ang mga luha ko ay namamalisbis

 

Ang aking pong samo mga minamahal

Doon ako iburol sa aking simbahan

Malugod na doon mag si sipag lamay

Ang mga kapatid mga kaibigan

 

Ang mga awitin ni Larry Miranda

Inuulit ulit sa tuwi tuwi na

Sa aking stereo ang cd’y. tangos na

Ngunit sa puso ko mayroon namang saya

 

Sa tamang buhay ko ako’y music lover

Sa mga taginting ng instrumentales

Sa mga malambing malamyos na tinig

Puso’y lumalakas ang kanyang pagpintig

 

Tinig ng musika laking pakinabang

Ito’y pampahaba ng taglay na buhay

Mayroong vitamin at sustansyang taglay

Ang dulot sa atin kalusugan tunay

 

Marahil kayo ay sa akin namangha

Diyan pala sa music mayroong mapapala

Kung sa aki’y hindi kayo maniwala

Diyan nagkamali ang inyong akala

TATAY SAN KA MA NAROROON (by: Ate Merz)

1209020_612567015430350_1656138008_n
Picture 184

Hiling mong iburol sa iyong simbahan

Ay walang pagtutol naming pinagbigyan

Sinikap din naming bigyan kang parangal

Sa iyong nagawa noong nabubuhay.

 

Lahat mong hiniling ay aming tinupad

Na isang simpleng burol aming iginayak

Gusto mong awitan sayo’y iginawad

Ng mga kapatid na kay Kristo’y tapat.

 

Ang iyong ginusto na simpleng handaan

Ginawang sing simple nyaong iyong buhay

Kung meron mang ilan na di nasiyahan

Mahalaga’y ikaw ang aming masundan.

 

Awit na hiniling sa’yong paglalakbay

Sinikap ng iyong apong bigyang kasaysayayan

Alam naming iyo’y inawit kay Inay

Noong gabing ikaw ay namamaalam.

 

“Paalam na ama” yun lang ang nabigkas

Sapagkat kay sakit parang di matanggap

Dalamhati nami’y di pa nagaganap

Sa tindi ng dagok di pa makaiyak.

 

Hwag kang mag-alala sa mahal na Inay

Di namin kailan man sya’y babayaan

Hintayin mo siya hanggang sa pumanaw

At doon sa langit di maghihiwalay.

 

MALIGAYANG KAARAWAN “FREND”

Image

Babanggitin ko ng patula, ang aking sasabihin

Pagkat ang lahat ng ito’y, laman ng aking damdamin

Itong si Mavy ay nag text at may plano raw gagawin

Sa iyong kaarawan at pagiging senior citizen

 

Hindi ko malilimutan, kung paano nagsimula

Pagkakaibigan nating tatlo’y, nabuo lang bigla

Ilang oras pa lang ng kwentuhan, agad kang nag aya

Ayusin ‘nyo ang passport at tayo’y mangingibang bansa

 

Ako noo’y nabigla’t namangha sa aking narinig

Seryosong pag aaya, sa mukha mo’y aking namasid

Ang tuwa’y ‘di mailarawan ng puso ko’t isip

Pagkat ito’y matagal nang, parati kong ninanais

 

At doon nagsimula ang ating pagkakaibigan

Tayong tatlo’y naging magkasundo, sa maraming bagay

Pag nagkita’y walang patid, sa kwentuhan at tawanan

Kahit pag saraduhan pa, ng kinainang restoran

 

Binabati kita kaibigan, sa ‘yong kaarawan

Nawa’y dagdagan pa iyan, ng ating Poong may Kapal

Panatilihing malusog at malakas ang katawan

Iyan ang dalangin ko, kaibigan kong mapagmahal

 

Tunay ngang ikaw ay mapagmahal naming kaibigan

Nakita ko sa pitong taon, nating pinagsamahan

Mabait, maasikaso at aking naging huwaran

Kaya pakisama mo’y, dapat ko ngang pahalagahan

 

Maraming bagay sa buhay, ang natutunan ko sa ‘yo

Hindi mo lang alam, pero ikaw ang aking idolo

Simpleng mga payo’t paalala’y pinakikinggan ko

Paghanga ko’y naging inspirasyon, iyan ang totoo

 

Senior Citizen ka na pala ngayon, kaibigan ko

Mayron ka mang pelegis, hindi halata sa mukha mo

Mala porcelana mong pisngi, ano ba ang sekreto

Bagay na bagay sa ngiti, ng manipis na labi mo

 

Frend, huwag muna sanang kukupas ang simple mong ganda

Ang balingkinitan mong katawan, ‘wag munang kukurba

Mga tuhod mo sana’y, wag naman magkakarayuma

Ang mga kamay mong mala sutla, ‘wag rin mapapasma

 

Pasensya ka na’t pagbati ko’y sa tula pa dinaan

Tulang nagpapatunay sa ating pagkakaibigan

Isang simpleng tula tulad ng simple mong kagandahan

At sana’y maging masaya ka sa iyong kaarawan

%d bloggers like this: