SI CYSAI NA MALAMBING

How to get over you cysai?

Napilitan akong mag alaga ng aso. Hindi ko sana gusto sapagkat baka hindi ko maalagaang mabuti pero, sa totoo lang gusto kong may aso sa bahay, may hilig rin naman ako sa mga hayop palibhasa’y lumaki ako sa bundok marami kaming naalagaang hayop doon. Isang araw, may nagbigay sa akin ng aso dito sa clinic hindi ko natanggihan dahil unang tingin ko pa lang sa kanya cute na cute na ako para bang nakangiti nang iabot sa akin na nakalagay lang sa isang paper bag, isang buwan pa lang daw itong naipapanganak. Nagpainit ako ng tubig at aking pinaliguan, ginamitan ko ng hair blower para matuyo ang balahibo nya. Dinala ko agad sa Vet. Dr. para maikonsulta kung ano ang unang bakuna.
Pinangalanan ko ‘syang Cysai.
Nang iuwi ko sa bahay palit palitan ang mga anak ko sa paghawak na mukhang nalamog na. Ang cute talaga parang batang may malay na gustong kausapin at patawanin. Pinaliliguan ko si Cysai dalawang beses sa isang linggo bago ako umalis at magtungo sa trabaho ko noong araw. Ang huling tabo ng tubig na ibinubuhos ko pagkatapos ng dog shampoo ay nilalagyan ko ng fabric conditioner para mag amoy bagong laba. Binigyan ‘sya ng vitamins ng kanyang vet. Dr. at mabilis naging ganap na aso.
Kasama namin sa kwarto matulog si Cysai. Meron din itong sariling kumot, higaan at malimit katabi namin sa pagtulog. Kahati ko sa aking unan. Matyaga naming naturuan si Cysai kung saang parte ng aming garahe dudumi at iihi. Lumaki itong malinis at madiriin. Ayaw nitong tumapak sa basang sahig. Bihirang lumabas ng bahay si Cysai kapag aking inilalabas ay karga karga ko kahit napakabigat niyang aso. Marami ang napapatingin sa kanya dahil sa makintab niyang balahibo. Babae si Cysai kaya dalawang beses magkaroon ng dalaw sa loob ng isang taon. Nagpapalgay naman ‘sya ng diaper kasi parang nadidirian din ‘syang pumapatak sa sahig ang dugo nya.
Akala ko noong una madali lang ang mag-alaga ng aso, hindi pala. Ayaw kumain ng kanin at ulam namin kaya napilitan akong bumili ng dog food noong una, hanggang natutunan na ‘nya ang kumain ng kanin at nilagang atay ng manok. Magastos rin pala, Bukod sa pagkain updated din sa mga bakuna. Dati rati malimit akong bumili ng accessories sa leeg pero katagalan di ko na rin naibili pa dahil lumaki na at parang hindi na rin bagay na may nakapulupot sa leeg nya.
Noong una akala ko ok lang ang pahaplos haplos sa balahibo, kargahin, pakainin at minsan kausapin na parang bata. Pero sa katagalan pati damdamin ko napalapit na rin kay Cysai na para ko na ring anak. Walang araw na hindi ko nababanggit sa kasama ko sa bahay kung pinakain na o kumustahin. Hindi lang pala basta haplos lang ang ginagawa namin kung hindi may pagmamahal ng kaakibat. Sabi ko noon aso lang yan, pero pati pala ako nahuhulog na ang damdamin sa pag aalaga kay Cysai.
Malambing si Cysai, maharot katulad ng ibang aso. At ‘di nagtagal parang isa na rin sa mga anak ko kung kausapin at para namang nakakaintindi sa aming mga utos at sinasabi. Nung una natatawa ako pag kinakausap ni manang na parang bata ganun din ng mga anak ko, yun pala ay mas malala pa ako sa kanila dahil bunso o baby ang tawag ko sa kanya. Nakakawala ng pagod, tension, sakit ng ulo at kung ano -ano pa dahil na rin sa pag aalaga ko kay Cysai. Kapag karga ko si Cysai lagi kong sinasabi na ikaw ang pampababa ng BP ko, ikaw ang nakaka alis sa mga masasakit na nararamdaman ko sa katawan. Matutuwa ka talaga ayon sa kasama ko sa bahay lagi raw nakaabang sa pintuan sa aking pagdating. Malayo pa raw ako parang alam na parating na ako. Di na raw yan mapakali at kahol ng kahol sa harap ng kasama ko dito sa bahay at pagbusina ko nga para buksan ang gate paroon parito at nakasampa na sa sofa para silipin sa bintana ang sasakyan ko habang papasok sa garahe. Pagpasok ko ng bahay para itong bata na gustong magpakarga at humalik sa akin. Kung hindi ko pansinin, naglulungkot-lungkutan at tapos tinititigan ako na para bang iiyak, kaya naman di ko matiis kakargahin ko na at hahalikan. Panay ang dila sa paa at kamay ko. Nakatingin sa akin habang kumakawag ang buntot. Sa kwarto namin ito natutulog minsan katabi ng mga anak ko minsan sa akin. Ang nakakatuwa pa sa kanya hindi sya aakyat sa itaas hanggang hindi pa rin ako umaakyat at kahit naiwan pa sa ibaba ng bahay ang aking mga anak.
Isa pang nakakatuwa sa kanya ang paghabol sa akin na parang bata. Basta nasa bahay ako at alam na wala akong pasok oras na kinuha ko ang susi ng sasakyan nangunguna na yan sa paglabas at nakaabang na sa pagbukas ng pinto ng sasakyan. Huwag na ‘wag kang magsasalita ng salitang “sasama” at hindi ka ‘nya titigilan ng pagkahol at pagkagat sa kamay ko para kunin na ang susi ng sasakyan. Nasanay kasi na kasama ko sa paghahatid sa mga anak ko sa school, kaya pag nakita na naka uniform ang anak ko laging nakatingin sa kilos ko para sumama. Minsan magsusundo ako sa isa ko pang anak (Jian} ng 12midnight sa Roxas Blvd. talagang humahabol ayaw talaga pumasok ng bahay kundi pinagalitan ko pero parang ang sakit sa loob ko. Malayo na ang nararating ng sasakyan ko hindi ko natiis binalikan ko tamang tama pabalik na ako noon nagtex ang anak ko na umuungot pa rin si Cysai parang masama pa rin ang loob na iniwan at pinagalitan. Halos maluha na ako. Laking tuwa ni Cysai nang nakita ako na binalikan ko parang alam na isasama ko, agad lumabas at naghintay na mabuksan ang pinto ng sasakyan para sumakay. Mas lalo pa akong napaawa dahil panay ang dila sa pisngi ko, sa braso at sa kamay habang ako’y nagmamaneho siguro ibig sabihin ‘nya thank you mommy I love you! (I love You too Cysai!) Siguro gusto ‘nya lang akong samahan dahil mag isa lang akong aalis hatinggabi pa naman.
Minsan nagkasakit si Cysai ayaw kumain, malungkot, iyon pala may lagnat daw. Sabi ng Vet. dr. iconfine ko raw ng isang araw . Di ako pumayag dahil iiwan ko ‘sya sa hospital. Siguro mga 2 years old pa lang siya noon, pero para namang bata na sumunod sa sinabi kong ako na lang mag-aalaga at magpapainom sa kanya ng gamot. Pagkaraan ng 5 taon nasundan pa ulit ng 2 araw na pamamalagi sa hospital dahil ayaw ‘nyang kumain, nanghina sya. At nitong Sept. 1, 2015 naospital ulit ‘sya ng isang linggo maraming blood chem, ultrasound at kung ano ano pa at dun ko nalaman na may malala na ‘syang sakit, malaki ang ginastos ko pero ‘di ko ininda dahil gusto ko pa ‘syang mabuhay ng matagal.
Takot si Cysai sa ipis at daga kapag may nakitang ipis at daga sa bahay kakahulan lang ‘nya at kapag sumigaw na ang mga anak ko at lumundag mag iingay na rin si Cysai nakikipagsiksikan sa mga anak ko habang kumakahol, haharap sa akin at ang kahol ‘nya ay kakaiba na parang gustong magsumbong. Hay naku! nakakatuwa talaga nakakawala ng pagod. Lalo na pag dumidila na sa kamay o sa paa ko, siguro pagpapakita yon ng pagmamahal sa akin.
May buhay din ang aso, nakakaramdam din ng sakit, tuwa at sama ng loob. Kaparehas din natin hindi nga lang sila makapagsalita ng gusto nilang sabihin pero minsan ay naiiparamdam nila sa atin lalo ang pagmamahal. Kung iisipin, ang aso ang bantay natin sa bahay. Ika nga, “Man’s bestfriend”. Minsan pa nga ang aso ang nagliligtas sa ating buhay.

Bagama’t lumala na ang kanyang karamdaman at hindi na namin naisalba ang kanyang buhay, mananatili pa rin sa aming puso’t isip ang magagandang ala-ala noong ‘sya ay nabubuhay pa. Napakarami pa ng gusto kong ibahagi at isulat na mga kakaibang kasiyahang ipinakita ‘nya sa akin. No other dog can replace in my heart! I miss you cysai ko! Pag-uwi ko ng bahay wala ng pupulupot na Cysai sa paa ko na halos madapa na ako sa paghakbang. Wala na akong paliliguang Cysai tuwing linggo. Minuminuto pumapatak ang luha ko. Mahal na mahal ka namin Cysai!

Advertisements

The 10 Wonderwoof Years of my Beloved Cysai

Napilitan akong mag alaga ng aso. Hindi ko sana gusto sapagkat baka hindi ko maalagaang mabuti pero, sa totoo lang gusto kong may aso sa bahay, may hilig rin naman ako sa mga hayop palibhasa’y lumaki ako sa bundok marami kaming naalagaang hayop doon. Isang araw, may nagbigay sa akin ng aso dito sa clinic hindi ko natanggihan dahil unang tingin ko pa lang sa kanya cute na cute na ako para bang nakangiti nang iabot sa akin na nakalagay lang sa isang paper bag, isang buwan pa lang daw itong naipapanganak. Nagpainit ako ng tubig at aking pinaliguan, ginamitan ko ng hair blower para matuyo ang balahibo nya. Dinala ko agad sa Vet. Dr. para maikonsulta kung ano ang unang bakuna.

Pinangalanan ko ‘syang Cysai. Nang iuwi ko sa bahay palit palitan ang mga anak ko sa paghawak na mukhang nalamog na. Ang cute talaga parang batang may malay na gustong kausapin at patawanin. Pinaliliguan ko si Cysai dalawang beses sa isang linggo bago ako umalis at magtungo sa trabaho ko noong araw. Ang huling tabo ng tubig na ibinubuhos ko pagkatapos ng dog shampoo ay nilalagyan ko ng fabric conditioner para mag amoy bagong laba. Binigyan ‘sya ng vitamins ng kanyang vet. Dr. at mabilis naging ganap na aso.
Kasama namin sa kwarto matulog si Cysai. Meron din itong sariling kumot, higaan at malimit katabi namin sa pagtulog. Kahati ko sa aking unan. Matyaga naming naturuan si Cysai kung saang parte ng aming garahe dudumi at iihi. Lumaki itong malinis at madiriin. Ayaw nitong tumapak sa basang sahig. Bihirang lumabas ng bahay si Cysai kapag aking inilalabas ay karga karga ko kahit napakabigat niyang aso. Marami ang napapatingin sa kanya dahil sa makintab niyang balahibo. Babae si Cysai kaya dalawang beses magkaroon ng dalaw sa loob ng isang taon. Nagpapalgay naman ‘sya ng diaper kasi parang nadidirian din ‘syang pumapatak sa sahig ang dugo nya.
Akala ko noong una madali lang ang mag-alaga ng aso, hindi pala. Ayaw kumain ng kanin at ulam namin kaya napilitan akong bumili ng dog food noong una, hanggang natutunan na ‘nya ang kumain ng kanin at nilagang atay ng manok. Magastos rin pala, Bukod sa pagkain updated din sa mga bakuna. Dati rati malimit akong bumili ng accessories sa leeg pero katagalan di ko na rin naibili pa dahil lumaki na at parang hindi na rin bagay na may nakapulupot sa leeg nya.
Noong una akala ko ok lang ang pahaplos haplos sa balahibo, kargahin, pakainin at minsan kausapin na parang bata. Pero sa katagalan pati damdamin ko napalapit na rin kay Cysai na para ko na ring anak. Walang araw na hindi ko nababanggit sa kasama ko sa bahay kung pinakain na o kumustahin. Hindi lang pala basta haplos lang ang ginagawa namin kung hindi may pagmamahal ng kaakibat. Sabi ko noon aso lang yan, pero pati pala ako nahuhulog na ang damdamin sa pag aalaga kay Cysai.
Malambing si Cysai, maharot katulad ng ibang aso. At ‘di nagtagal parang isa na rin sa mga anak ko kung kausapin at para namang nakakaintindi sa aming mga utos at sinasabi. Nung una natatawa ako pag kinakausap ni manang na parang bata ganun din ng mga anak ko, yun pala ay mas malala pa ako sa kanila dahil bunso o baby ang tawag ko sa kanya. Nakakawala ng pagod, tension, sakit ng ulo at kung ano -ano pa dahil na rin sa pag aalaga ko kay Cysai. Kapag karga ko si Cysai lagi kong sinasabi na ikaw ang pampababa ng BP ko, ikaw ang nakaka alis sa mga masasakit na nararamdaman ko sa katawan. Matutuwa ka talaga ayon sa kasama ko sa bahay lagi raw nakaabang sa pintuan sa aking pagdating. Malayo pa raw ako parang alam na parating na ako. Di na raw yan mapakali at kahol ng kahol sa harap ng kasama ko dito sa bahay at pagbusina ko nga para buksan ang gate paroon parito at nakasampa na sa sofa para silipin sa bintana ang sasakyan ko habang papasok sa garahe. Pagpasok ko ng bahay para itong bata na gustong magpakarga at humalik sa akin. Kung hindi ko pansinin, naglulungkot-lungkutan at tapos tinititigan ako na para bang iiyak, kaya naman di ko matiis kakargahin ko na at hahalikan. Panay ang dila sa paa at kamay ko. Nakatingin sa akin habang kumakawag ang buntot. Sa kwarto namin ito natutulog minsan katabi ng mga anak ko minsan sa akin. Ang nakakatuwa pa sa kanya hindi sya aakyat sa itaas hanggang hindi pa rin ako umaakyat at kahit naiwan pa sa ibaba ng bahay ang aking mga anak.
Isa pang nakakatuwa sa kanya ang paghabol sa akin na parang bata. Basta nasa bahay ako at alam na wala akong pasok oras na kinuha ko ang susi ng sasakyan nangunguna na yan sa paglabas at nakaabang na sa pagbukas ng pinto ng sasakyan. Huwag na ‘wag kang magsasalita ng salitang “sasama” at hindi ka ‘nya titigilan ng pagkahol at pagkagat sa kamay ko para kunin na ang susi ng sasakyan. Nasanay kasi na kasama ko sa paghahatid sa mga anak ko sa school, kaya pag nakita na naka uniform ang anak ko laging nakatingin sa kilos ko para sumama. Minsan magsusundo ako sa isa ko pang anak (Jian} ng 12midnight sa Roxas Blvd. talagang humahabol ayaw talaga pumasok ng bahay kundi pinagalitan ko pero parang ang sakit sa loob ko. Malayo na ang nararating ng sasakyan ko hindi ko natiis binalikan ko tamang tama pabalik na ako noon nagtex ang anak ko na umuungot pa rin si Cysai parang masama pa rin ang loob na iniwan at pinagalitan. Halos maluha na ako. Laking tuwa ni Cysai nang nakita ako na binalikan ko parang alam na isasama ko, agad lumabas at naghintay na mabuksan ang pinto ng sasakyan para sumakay. Mas lalo pa akong napaawa dahil panay ang dila sa pisngi ko, sa braso at sa kamay habang ako’y nagmamaneho siguro ibig sabihin ‘nya thank you mommy I love you! (I love You too Cysai!) Siguro gusto ‘nya lang akong samahan dahil mag isa lang akong aalis hatinggabi pa naman.
Minsan nagkasakit si Cysai ayaw kumain, malungkot, iyon pala may lagnat daw. Sabi ng Vet. dr. iconfine ko raw ng isang araw . Di ako pumayag dahil iiwan ko ‘sya sa hospital. Siguro mga 2 years old pa lang siya noon, pero para namang bata na sumunod sa sinabi kong ako na lang mag-aalaga at magpapainom sa kanya ng gamot. Pagkaraan ng 5 taon nasundan pa ulit ng 2 araw na pamamalagi sa hospital dahil ayaw ‘nyang kumain, nanghina sya. At nitong Sept. 1, 2015 naospital ulit ‘sya ng isang linggo maraming blood chem, ultrasound at kung ano ano pa at dun ko nalaman na may malala na ‘syang sakit, malaki ang ginastos ko pero ‘di ko ininda dahil gusto ko pa ‘syang mabuhay ng matagal.
Takot si Cysai sa ipis at daga kapag may nakitang ipis at daga sa bahay kakahulan lang ‘nya at kapag sumigaw na ang mga anak ko at lumundag mag iingay na rin si Cysai nakikipagsiksikan sa mga anak ko habang kumakahol, haharap sa akin at ang kahol ‘nya ay kakaiba na parang gustong magsumbong. Hay naku! nakakatuwa talaga nakakawala ng pagod. Lalo na pag dumidila na sa kamay o sa paa ko, siguro pagpapakita yon ng pagmamahal sa akin.
May buhay din ang aso, nakakaramdam din ng sakit, tuwa at sama ng loob. Kaparehas din natin hindi nga lang sila makapagsalita ng gusto nilang sabihin pero minsan ay naiiparamdam nila sa atin lalo ang pagmamahal. Kung iisipin, ang aso ang bantay natin sa bahay. Ika nga, “Man’s bestfriend”. Minsan pa nga ang aso ang nagliligtas sa ating buhay.
Bagama’t lumala na ang kanyang karamdaman at hindi na namin naisalba ang kanyang buhay, mananatili pa rin sa aming puso’t isip ang magagandang ala-ala noong ‘sya ay nabubuhay pa. Napakarami pa ng gusto kong ibahagi at isulat na mga kakaibang kasiyahang ipinakita ‘nya sa akin. No other dog can replace in my heart! I miss you cysai ko! Pag-uwi ko ng bahay wala ng pupulupot na Cysai sa paa ko na halos madapa na ako sa paghakbang. Wala na akong paliliguang Cysai tuwing linggo. Minuminuto pumapatak ang luha ko. Mahal na mahal ka namin Cysai!
cysai31-2
%d bloggers like this: