“UNDAS”

Malapit ng sumapit itong araw ng mga patay

Ang mga tao dito sa syudad nais mag-uwian

Sa kani kanilang mga probinsya o lalawigan

Upang gunitain mga kamag-anak na pumanaw

 —–

Marami na rin ang bumisita sa mga sementeryo

Upang linisan at mapinturahan ang mga nitso

At ang paligid nito ay tatabasan rin ng damo

Upang masiyahan ang mga mahal nilang yumao

—–

At sa pagsapit ng eksaktong araw ng mga patay

Dala nila’y sari-saring bulaklak na iaalay

Ganun din ang mga kandilang may iba’t ibang kulay

Tanda ng pagmamahal sa yumaong mahal sa buhay

—–

Iba’t ibang tagpo ang makikita sa sementeryo

May kanya kanyang gimik ang mga nagtutungo rito

Mga kabataang dumadalaw may dala pang radyo

Sari-saring ingay, naririnig ng nagrorosaryo

—–

Habang mga kamag anak taimtim na nagdarasal

Sa kaluluwang nasa purgatoryo o kalangitan

Sa isang sulok ng nitso’y may kwentuhan at tawanan

At may mga kabataan na masayang nagsusugal

 —–

Sari-saring pagkain ang kanilang inihahain

Kahit doo’y maghapong mamalagi ‘di gugutumin

Kung iyo ngang pagmamasdan mukhang nagpiknik ang dating

Kulang lang pati ang yumao’y bumangon at kumain

 —–

At pagsapit ng ilang oras ng kanilang pagdalaw

Sila’y babalik sa kani-kanilang mga tahanan

Magmumuni-muni ng mga ala-alang iniwan

Nitong mga mahal nilang kamag-anak na pumanaw

  —–

At bagaman malungkot ang pag dalaw sa sementeryo

Dahil sa masakit nilang paglisan dito sa mundo

Ay nagiging masaya na rin dahil sa kumustahan,

Sa kwentuhan at tawanan ng mga kamag anakan

Advertisements

“BLOGSITE KO”

Mistula na ako ditong kitikiti

Ang mga daliri ko’y ‘di rin makali

Ang nais ay tumipa na lang parati

Sa pag gawa ng tula ay nawiwili

 ——

Bagong tula, laging pinag-iisipan

Mahirap man ay nagsisilbing libangan

Lalo sa oras na may katahimikan

Dito sa loob ng aking pagamutan

 ——

Laking pasalamat sa “blogsite” kong ito

Dito’y nagagamit ko aking talento

Kaibigan na nga ang turing ko dito

Pagkat ‘sya ang parating kakwentuhan ko

 ——

Pang-aliw rin sa ‘king matang inaantok

At pang gising sa diwa kong natutulog

Pang-alis rin ng nararamdamang bagot

Minsa’y sumbungan rin ng mga himutok

 ——

Di ko nararamdaman ang pag-iisa

Pagkat oras-oras lagi ko kasama

Kaisa ng puso’t damdamin ko t’wina

Dulot nito sa aki’y ibayong saya

 ——

Di ko na kelangan pang mag “chat” sa “ym”

Upang sarili ko ay aking aliwin

O di kaya’y atupagin ang mag “Farmville”

Dito’y mabubulok lang ang aking tanim

 ——

Kaya sa ‘king mga “friends” dito sa “facebook”

Sa aki’y wag ipaalaga, tanim ‘nyong “fruits”

Salamat na lang sa maraming klaseng “gifts”

Pasensya na kung “I ignore and don’t accept”

“ANG PUSTISO” (NI MR. ALBERTO LOPEZ)

 

Ano na ba ang nangyari dito sa aking sarili?

Pustiso ko ay nahati hindi ako mapakali

Nais ko sanang idikit, pero hindi naman pwede

Baka ako ay malason kung lalagyan ko ng rugby

 —–

Lumipas ang mga araw tiniis ko ang nangyari

Di ko maipagawa ito pagkat wala akong money

Upang ito ay magamit, Fixodent aking binili

Para hindi ito mahulog, dumikit na mabuti

 —–

Mga araw  ang lumipas, buwan, taon ay nalagas

Inisip kong palitan na ang pustisong walang kupas

Tinungo ko ang klinika ni doctora Esperanza

Upang aking malaman kung ang money ko’y magkakasya

 —–

Bagama’t may kamurahan, sapagkat ako’y suki na

Mahal pa ring ituturing lalo na sa walang pera

Kaya’t ang aking ginawa, unti unti’y nag- ipon na

Upang aking mapalitan at ako ay pumogi na

 —–

Ano ba at isang araw inalis ko ang pustiso

Pagkat gilagid ay masakit at may gasgas pa ito

Ang inalis kong pustiso ibinalot ko sa tissue

Ipinatong ko sa table, doon sa aking kuwarto

 —–

Ang mabait kong katulong, masipag na, malinis pa

Araw-araw nagwawalis, nagluluto naglalaba

Minsang naglinis ng bahay, pati tissue dinampot ‘nya

Walang malay na pustiso, isinama sa basura

 —–

Ang una kong naramdaman ay galit at hinayang

Pitong taon kong kasama ang pustisong minamahal

Nililinis, tinutoothbrush, may garapon na lalagyan

Subalit sa isang iglap, ito’y naglaho’t naparam

 —–

Pano na ako kakain? Pano na ako ngingiti?

Kahit na ako’y pangit, pag may pustiso feeling pogi

Pero ngayong nawala na, gumuho na ang pag-asa

Na ako ay makanguya pa ng paborito kong pizza

 —–

Kaya ngayon aking ginawa, pumunta ng klinika

Ni doktora Esperanza, ang magaling na dentista

Mura ‘sya kung sumingil, ang kamay ‘nya ay kay gaan pa

Ang pustiso ‘nyang ginawa pitong taon ko kasama

 —–

Dapat nga ay tatlong taon lang ito’y palitan na

Subalit dahil sa tibay, pitong taon inabot ‘nya

Kung ‘di pa nabali, at napagkamaliang basura

Baka umabot ng walong taon, aming pagsasama

 —–

Kaya ngayon ang payo ko sa sino mang may pustiso

Wag ninyo ito ibalot sa papel o sa tissue

Baka ito ay madampot, o makagat pa ng aso

O masama sa basura, magba-bye din ang pustiso

 —–

Dito ko na tinatapos ang kasaysayan ko’t kwento

Sa malungkot na sinapit sa naparam na pustiso

Masakit man sa sarili, dapat ay tanggapin ito

Na lahat ay may hangganan at katapusan ng kwento

 —–

Kaya muli ang payo ko ingatan mo ang pustiso

Kagaya ng pag-iingat sa sarili at mahal mo

Mahalin ito’t ingatan, kung pwede nga ay ikwadro

Nang ngiti’y ‘di maparam, feeling pogi pag may pustiso.

  

SAGOT KO SA IYONG TULA MR. LOPEZ

ANG “PUSTISO”

 

Alam mo Mr. Lopez, ako sa iyo’y natutuwa

Di ko akalain ikaw pala’y isa ring makata

Sandali nating pag uusap agad kang nakalikha

Nangyari sa kawawang pustiso, agad mong natula

 —–

Nang iabot mo sa akin ako’y namangha’t nagulat

Sa ‘sang kapirasong papel mo lang ito naisulat

Ang ginamit mo pa ngang panulat, mukhang nagkakayat

Ngunit ang ginawa mong tula ay may tugma at sukat

 —–

Pitong taon na pala ang pustiso mong ginagamit

Kaya pala pakiramdam, sa gilagid pumupunit

Huwag ka ng manghinayang sa kanyang pagkakawaglit

Sa tagal ng panahon, luma na, dapat ng magpalit

 —–

Wag kang mag-alala presyo kong binigay mababa lang

Ang kalidad naman nito sa halaga’y katamtaman

Syempre ako’y natutuwa’t ako’y iyong binalikan

At pustiso kong ginawa iyo palang nagustuhan

 —–

Artipisyal man ang ‘yong ngipin dapat kang  maging pogi

Mag mukhang natural at may ngiting nakakabighani

Kumportable sa bibig at naingunguyang mabuti

Di kukupas, matibay at ‘di madaling mababali

 —–

Bago mong pustiso sana’y iyo pa ring magustuhan

Pinili ko’y tamang hugis, sa mukha mo’y ‘syang babagay

Hindi maputi, ‘di rin gaanong madilaw ang kulay

At sa kutis mong kayumanggi, iyan ay katamtaman

 —–

Payo ko sa ‘yo, bagong mong pustiso’y paka ingatan

Huwag mong ugaliing tissue ang pagbabalutan

Lalo na kung pagpapatungan ‘di mo matatandaan

Pamihadong hahabulin mo ‘ yan dun sa basurahan

 —–

Kalimitang kwento ng pasyente ay parepareho

Pagdating sa kanilang iniingatang pustiso

Kapag inalis sa bibig ay binabalot ng tissue

Pagkatapos, ‘di na malaman kung saan naipwesto

 —–

May ibang nagtataka kung bakit ngipin ay natanggal

Ganong kinain lang daw nila ay kapirasong pandesal

Biro ko baka naman tinapay nila’y sobra ng tagal

Di malayong ngipin sa pustiso ay sadyang mabungal

 —–

Ang pustiso natin ay isang artipisyal na ngipin

Di ito pwedeng ikagat ng matigas na pagkain

Piling pili at minsan pa’y iyong pakakaisipin

Kung ang pagkaing ngunguyain, kaya nitong ngalutin

HAMON NG PANAHON


 

Bahagya ko ng naaaninag ang magarang korona

Dumampi’t sumilay sa nakapikit kong mga mata

Tilaok ng manok sa kapit bahay, narinig ko na

O kay sarap namang gumising, bumangon ng maaga

—–

Makasilip nga sa ming bintana at ng maramdaman

Ang sinag at dampi ng haring araw sa ‘king katawan

Bago bumaba ng hagdana’t magluto ng almusal

Makakain bago magsimula ng gawaing bahay

—–

Mahimbing rin ang aking pagtulog sa malamig na gabi

Kahit bago nahiga sa kama’y uminom pa ng kape

Sa ganda ng panaginip ko’y waring ipinaghele

Kaya kumpletong tulog ko, dulot ay ibayong ngiti

—–

Bahagya palang umulan kamakalawa at kahapon

Kumulimlim man ngayon sana’y manatili lang ambon

Pagkat ang ganitong buwan ay sadyang napapanahon

Walang magawa kundi tanggapin, hamon ng panahon

1:00pm—–

Katanghalian ngayon ngunit walang tindi ang init

At matapos si Pedring mukhang nagbabadya ang langit

May dalamhati atang muli sa ‘ti’y ipababatid

At paulan ulan, paambon ambon nais magsungit

—–

Lumulungkot na rin ang liwanag sa ‘ting kalawakan

May natanaw na rin akong bahaghari sa kanluran

Nakayuko doon sa kalawakan ng karagatan

Kung saan naroon din ang habagat at ang amihan

—–

Asul na kulay ng langit kanina, ngayo’y naging abo

Dagdag pa ang mabilis na ulap sa kanyang pagtakbo

Kay lupit naman pagkat may susunod pa nga raw bagyo

Marahil buong Pilipinas may ulan buong lingo

%d bloggers like this: