KASIYAHAN .. IKAW YON

 

Sana’y pwede kitang agawin sa b’wan at mga tala. 

Ihiwalay  sa langit at ibaba dito sa lupa

Maisama ka lagi sa aking mga talinhaga

Dahil ikaw na nga yaong hinahanap kong hiwaga

 

Sana’y maisilid kita sa ‘king dibdib

Manatiling kasama at laging kipkip

Magdudulot ng sayang wala ng patid

At yayakap sa ‘kin ng ubod ng higpit

 

Ikaw ang laging nakaukit sa aking ala-ala

Sa aking balintataw ikaw ang laging nakikita

Patirin ka man sa puso ko’y ikaw ang dinidikta

Marahil ikaw na nga itong pangarap kong ligaya

 

Kung bakit sa ngayon ‘di ko mapanatili ang ngiti

Kahit ang unos ay dumadaan lang sa ‘kin sandali

Kahit pa nga ito’y paminsan minsan lang nagagawi

Sa puso ko’y patuloy na tumitiim pa rin ang hapdi

 

Kung bakit sa t’wing namamanglaw ang langit

Saka naman sumasabay sa pagngitngit

Ang pabugso bugsong galit ginigiit

Wala mang pasubaling ‘di maisingit

 

Kung bakit sa paulit-ulit mong paghagupit

Kahit padaplis daplis, katawan ‘di mangawit

At ‘di man lang nakakaramdam ng pagkamanhid

Kahit tagos laman hanggang buto ang pagsiksik

 

At kung bakit kapag ganitong bumubuhos ang ulan

May kung anong bagay ang pumapasok sa ‘king isipan

May parating natatanaw at pilit binabalikan

At nais ay ihinto ang oras ng kasalukuyan

 

Advertisements

LIBANGAN KO ANG MAGSULAT

Naging madalas kong aliwan ang pagsususlat

Ang humabi ng tula sa halip makipag chat

Dito’y madali’t malaya kong naihahayag

Ang mga katagang sa inyo’y nais  ilahad

—–

Kapag tuluyang dumaloy sa isip ang paksa

Para sa aki’y ‘di mahirap magtugma tugma

Madali kong naaabot tamang talinhaga

At sa pag-iisip ‘di ako natutulala

—–

Kahit anong pangyayari, aking masalabid

Agad kong ginagamit ang naisipang tiknik

Mabilis kikilos ‘di magpapatumpik tumpik

Hahagilapin ang keyboard at isasatitik

—–

At kung hindi ganado sa pag katha ng tula

Napaka hirap mahagilap tamang salita

Na waring utak ko’y mistula ng nakokorta

At pati mata kong dilat, nagmumuta na

—–

Tulad ngayong katahimikan ng hatinggabi

Di dalawin ng gana sa tulang hinahabi

Mabuti pang tumayo’t maghilamos sandali

Upang maibsan mga mata kong nanghahapdi

—–

Nagkabuhol buhol na rin itong aking utak

Sa kakaisip sa mga gawain ko bukas

Ang oras pa naman ay kay daling lumilipas

Nag-aabang na gawain ko’y namumutaktak

—–

Heto’t matutulog pa lang ay iniisip na

Ang pagkaing lulutuin bukas ng umaga

Ilang oras lang itutulog, ipapahinga

At manok ng kapit bahay ay titilaok na

—-

Magkakape pa sana ako’t magtitinapay

Pag tingin ko sa garapon ay walang asukal

Kaya tumungo sa paminggalan at namungkal

Subalit wala na rin palang natirang bahaw

—–

Mabuti pa kaya’y matulog ako ng mahimbing

Kaysa isipin ko na agad ang aking pag gising

Pagkat wala na rin palang bigas ni katiting

Pano na ang pag gising kung walang isasaing

—–

Mabuti na lang at bukas ay araw ng linggo

Tiyak tanghali ang gising ng mga anak ko

Makakapamalengke pa’t makakapag luto

Kaya may solusyon rin sa pinoproblema ko

—-

O’ Kay hirap naman ng walang kasambahay

Wala man lang makatulong pag-uwi ng bahay

Ang mga anak pagod na rin galing eskwelahan

Kaya lahat ng gawain ay pagsisikapan

—–

Dito sa pagsusulat sarili ko’y inaaliw

Nahahasa pa itong utak kong inaagiw

Kahit ano mang bagay ay isinisiwalat

Walang paki alam kung mga mata’y mapuyat

TULA SA AKING KAPATID

 

 

Si Necing na aming kapatid mabait mapagtiis

Lumisan sa bansa damdamin sa anak ay tiniis

Nagpunta ng Roma sa kagustuhan ay nagpumilit

Pangarap na mithiin isip nya’y doon makakamit

 

At ngayon nga ay natupad ang matagal na pangarap

Bagaman ang iniwang utang ay naging sandamakmak

Nagt’yaga sa trabaho upang agad ay makabayad

Kahit mga kamay niya ay nagkandalipak lipak

 

No’ng unang mga buwan panay ang aming kumustahan

Sapagkat naalala ‘nya ang aming mga magulang

Higit sumoporta sa kanya ng walang alinlangan

Nagpakita sa anak ng taos pusong pagmamahal

 

Hindi nagtagal unti unti niyang nakasanayan

Malungkot na ala-ala ay kanyang kinalimutan

Mahirap na trabaho ay lalo ‘nyang pinag igihan

Upang sa ganun ang kikitain ‘nya ay madagdagan

 

Mga anak na iniwan sa probinsya ay nagdiwang

Pagkat sinapit ng ina sa buhay ay nakagaan

Pag-aaral ng mga apo kanyang sinuportahan

Kinita’y ‘di alintana kung sa sarili’y nag laan

 

Lumipas ang mga taon ang utang ay nabayaran

Unang inisip ang mga anak naman ang tulungan

Bigyan ng puhunan para sa kanilang hanapbuhay

At yon nga ay naibigay at naisakatutaparan

 

Subalit sa hirap ng buhay sa probinsyang nilisan

Pinadalang pera ay unti unti na ring nalustay

Pagkat hindi naman sila sanay na maghanapbuhay

Tulad ng inang sa anak ay halos magpakamatay

 

Nang dahil pa rin sa kaniyang taglay na kabutihan

Awa pa rin sa mga anak ang ‘syang nangingibabaw

Hinaing nila’y isa isa pa ring pinakikinggan

Di na nag iisip para sa kanyang kinabukasan

 

Ganun pa man magulang namin ‘di ‘nya nalilimutan

Pagpapadala ng pera ay sadyang may nakalaan

Pagtanaw ng utang na loob laging kinalulugdan

Puso’t isip ‘nya nangunguna sa pinaglalaanan

 

Tuwing magpapadala kapatid nasa ala-ala

Giniling na malagkit, asukal at may nutella pa

Lulutuing spaghetti may mantika pang kasama

Pagkwenta sa halaga ng timbang ‘di ‘nya iniinda

 

Sa aming kapatid payo namin minsan ay pakinggan

Wag pairalin damdamin ng pusong nangangatwiran

Sa sarili ay maglaan para sa kinabukasan

Pagkat di masasabi panaho’y baka pagsisihan

 

Pag gawa ng tula sa’yo bigla na lang naisipan

Pagbangon sa pagkakahiga binulong ‘yong pangalan

Dalidaling tumipa ang daliring ‘di mapigilan

Sumabay na rin magdikta ang utak kong nag-iingay

 

Kumusta na ba diyan sa Roma ang ‘yong kalagayan

Bakit ‘di ko nakikita sa fb ang ‘yong pangalan

Waring abalang abala sa ‘yong paghahanapbuhay

Kailangan naman minsan ika’y makipagtawanan

 

Trabaho’y ‘wag mong seryosohin ingatan ang katawan

Pagkat edad mo ngayon ‘di na dapat mahirapan

Lagi mo tandaan magpahinga’y ‘di pinagbabawal

Nang  buhay mo’y lalong tumagal at mapakinabangan

 

Kaylan ka ba nagbabalak umuwi sa bansa natin

Pagkat gusto ni inay makita ka’t makapaglambing

Tagal ng paghihintay sa’ yo’y tiniis na magaling

Sakit ng mga paa’t kamay ‘di na idinadaing

 

Ang ating ama naman pagsusulat naging aliwan

Pakikinig ng musika nadayo sa’king tahanan

Dala lagi ang bigay mong papel ‘yon ay susulatan

Nang mga tulang pagdating mo ay kanyang ibibigay.

MATANDA SA KALYE

May nakita akong matanda sa daan

Nakaratay sa ‘sang tabi may kahinaan

Maitim ang mukha at buong katawan

Maruming damit ang kanyang kasuotan

—–

Nakita kong nakasahod kanang kamay

Nag hihintay ng barya kong ibibigay

Ibibili ng pagkaing ilalagay

Sa tyan ‘nyang nagugutom at nauuhaw

—–

Ako’y napalingon at biglang napaawa

Sa kawawang naghihirap na matanda

Sa buhay ng maralita’t walang wala

May kung anong pumapasok sa ‘king diwa

—–

Kung may ibang namumuhay na sagana

Labis labis sa buhay ang pagka ginhawa

Sana matutong magbahagi sa kapwa

Siguradong matututwa ang May likha

SALOT NA ANAY

Nakakainis itong mga anay

Sa loob ng kabinet ko’y namaybay

At doon sila gumawa ng bahay

Lahat ng kagamitan ko‘y kinatay

—–

Ang lupa ay kanilang kinutkot

At unti unti nilang hinakot

Sa mga gamit ko’y pinulupot

Asal nila’y nakakapanghilakbot

—–

Ang damdamin ko’y biglang nanlumo

Libro kong pinakatago tago

At iba pang gamit na tinago

Binasa ng laway at nagato

—–

Sa sobrang galit ko’t pang gigigil

Agad kong tinawag ang Rentokil

Upang lintik na anay, masupil

Sa ipapain nilang pagkain

—–

Sa kanilang pain masusubok

Kumpol ng anay na laging hayok

Sa katakawan agad susugod

Ang salot na anay matetepok

—–

Ang pagkaing nasa isang kahon

Ang laman akala’y maiinom

Lalantakan dahil laging gutom

Di nila alam ‘yon pala’y lason

—–

Tungo agad sa kanilang bahay

Dalang pagkain ipamimigay

Sa mga kasamang nag hihintay

Todo kain rin ang walang malay

—–

Sanay wala ng anay na bumalik

Dito sa loob ng aking kabinet

Pananalasa nilang sobrang lupit

Sa pain ng Rentokil, manahimik

Bait Station


AKO AT ANG PULIS TRAPIKO

Heto na naman ako’t nagsusumikap

Kinapa sa utak kwentong isusulat

Pag katha ng tula, ‘di maawat-awat

Kahit mata’y bumabagsak ang talukap

 —–

At ngayon nga’y nasalat sa isipan ko

Isang karanasan sa pagmamaneho

Sa kahabaan ng liko likong kanto

Habang natutuliro’t wala sa wesyo

 —–

Isang police sa sasakyan ko’y pumara

Di ko pinansin at ako’y nagtataka

Ngunit dibdib ko noo’y balot ng kaba

May batas ba ‘kong nilabag, wika ko pa

 —–

Patuloy kong tinapakan ang aking gas

Sasakyan ko’y humarorot, kumaripas

Ngunit sa paligid, ako’y nagmamalas

Baka kasunod ko’y alagad ng batas

 —–

Pagtawid ng kanto, sa trapik naipit

At sa harapan ko’y may biglang sumingit

Motorsiklo ng police aid, nangigitgit

Kumatok sa pintuan, ako’y sinilip

—–

Pumasok sa isip ko’y mukha ng pera

Pagkat nakita ko, ticket ang hawak ‘nya

Kaagad pang hiningi, aking lisensya

May nilabag raw akong batas kalsada

 —–

Patuloy pa rin ang aking pagtataka

Kaya naisip ko’y magtanong sa kanya

Ano po bang batas ang aking nilabag

At bakit ‘nyo po ako pinagbabayad

 —–

At napansin ko ang police aid, napailing

Saka ko naisip sasakyan ko’y coding

Labi ko’y napangiti, saka humiling

Mamang police ako’y inyong patawarin

 —–

Sa totoo lang po’y aking nalimutan

Ngayon pala’y coding ng aking sasakyan

Di ito pag-arte sa inyong harapan

O nagsisinungaling, batas lusutan

 —–

At mukha ko’y pinagmasdan ng police aid

Nabighani ‘sya sa ngiti kong kay tamis

Lisensya’y binalik, ako’y pinaalis

Wika’y pagbibigyan kita wag uulit

 —–

Mabuti na lang police aid walang bugnot

Mabait, kasalanan ko’y pinalusot

Kung nagkataon ako’y mapapakamot

Sabay kunot ng noo sa ‘king pagdukot

 —–

Kaya pagmamaneho’y laging tandaan

Kalsada’y may batas na pinaiiral

Maging disiplinado at ‘wag lumabag

Upang sa police aid ‘di tayo masilat

MASAYA KAHIT PAGOD

Ang nais ko sana, pag uwi ng aming bahay

Ipahinga ko muna ang pagal na katawan

Subalit sa dami ng gawaing nakaabang

Ang ngawit kong kamay, baka’di na maikampay

 

Matapos ang hapunan ay aking sinimulan

Ang trabahong bahay na sa aki’y naghihintay

Ang balikat ko sana ay hindi manlupaypay

Baka gawain, abutan ng bukang liwayway

 

Naidlip na sana pagsapit ng hating gabi

Ngunit sa higaan katawan ko’y ‘di makali

Sa lakas ng paghilik nitong aking katabi

Minabuti kong bumangon at tula’y hinabi

 

Ngunit sa dami ng gumugulo sa ‘king tuktok

At mata ko’y lumuwa na, kulang na sa tulog

Kinalog ko na rin habang nagkukumahog

Ni isang kataga, sa utak, walang pumasok

 

Ang naisip ko’y mahiga’t matulog na lamang

Ngunit orasan, bigla namang umalingawngaw

Upang ako’y bumangon, magluto ng almusal

Pagkat mga anak papasok sa eskwelahan

 

Kaya pag pasok sa klinika ay inaantok

At pagharap sa pasyente, tutuka tukatok

Pag tutok sa kumpyuter ang ulo’y nauuntog

Magugulantang, pag sa mesa’y may kumalabog

 

Pagsapit ng tanghalian, ‘di muna kakain

Ang oras na ito, itutulog ng mahimbing

Ang mahapding sikmura, ‘di muna iindahin

Upang pagsapit ng hapon, ‘di na aantukin

 

Pagod man pakiramdam sa ulap lumilipad

Kaakibat ma’y hirap patuloy na sasabak

Pagkat inspirasyon ko ang aking mga anak

Sa pagtupad yaong pangarap na hinahangad

 

Sana ang katawa’y parating puno ng lakas

Laging may ngiti sa mga darating na bukas

Dumarating na problema, agad nagwawakas

Kaya pasasalamat pa rin ang aking bigkas

%d bloggers like this: