(Tula) UMUULAN NA NAMAN

Ayan! nanamlay na naman itong langit

Wala ng makitang talang nakadikit

Wala na pati ang buwang mapang akit

Tanda ng gabing panahon ay masungit

__________

Nagbuhos na naman ng luha sa lupa

Ipandidilig sa halamang nalanta

Pampawi sa kanilang matinding uhaw

At handang muli, sa pagsikat ng araw

__________

Heto na naman tayo’t nanggigitata

Ang mga paa, laging basa sa baha

Mga damit natin, amoy alimuom

At sa mangingisda, panahon ng gutom

__________

Sa aming bubungan, dinig ko ang patak

Nang ulang walang hanggan, lumalagaslas

Pati ang tunog ng hanging anong lakas

At mga dahon, dinuduyan sa labas

__________

Tila pagbuhos ay walang katapusan

Patuloy ang pagdilim ng kalangitan

Animoy luha ‘syang hindi mapigilan

Ng babaeng iniwan ng kasintahan

__________

Bakit ka ba biglang sa ami’y dumating?

Sino ba kaya, dapat namin sisihin?

Hindi naman pwedeng itanong sa hangin

Sa bahaghari, kulog at kidlat man din

__________

Kailangan ng maapula ang ulan

At ng muling sumigla ang kalangitan

Upang matanaw ang araw sa silangan

At magliwanag yaring kapaligiran

ALA-ALA SA TAG ULAN

May na-aalala ako tuwing tag-ulan

Doon sa aking munting baryong sinilangan

Parati kaming nakatingala sa bubungan

Baka pag ihip ng hangin ito’y magliparan

__________

Ngunit parang ayaw kong ito’y balik balikan

Ang mga gunita ng nagdaang karanasan

Buong bubong ng bahay namin ay inilipad

Sa bahay ng kapitbahay namin dun napadpad (kina Siony)

 __________

Di kaya pinagpakuan ay kahoy na gato

At bubong namin ay nilipad ng buong buo

Grabe! sobrang hina naman ng pagkakapako

Ng aming karpenterong si manong “pitik” Vito (pinsan ni tatay)

 __________

Nananatili sa ‘king gunita’t kamalayan

Ang lahat naming magagandang kagamitan

At pati ang mga inadikang kasangkapan

Pawang lahat nabasa at nababad sa ulan

 __________

Bakas ng ala-ala ng aming kabataan

At ang mga larawang pinakakaingatan

Ngayon, ni isa ay wala ng ngang matunghayan

Dahil sa ulan at hanging hindi napigilan

__________

Matagal ng pahanon, akin pang natatandaan

Ang mga naging pinsala, sa aming tahanan

 Mga kapit bahay sa ami’y kusang dumamay

Sa naging masaklap na pangyayari sa buhay

___________

Ang karanasa’y isang gintong ala-ala

Na kay sarap balikan ng ating memorya

Nasa isipan walang pwedeng magbura

Mapwera ang tao’y sadyang pumanaw na

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: