(Tula) ALA-ALA SA TAG ULAN

May na-aalala ako tuwing umuulan

Doon sa maliit naming baryong sinilangan

Parati kaming nakatingala sa bubungan

Baka pag ihip ng hangin ito’y magliparan

 

Ngunit parang ayaw kong ito’y balik balikan

Ang mga gunita ng nagdaang karanasan

Buong bubong ng bahay namin ay inilipad

Sa bahay ng kapitbahay namin dun napadpad (kina Siony)

 

Di kaya pinagpakuan ay kahoy na gato

At bubong namin ay nilipad ng buong buo

Grabe! sobrang hina naman ng pagkakapako

Ng aming karpenterong si manong “pitik” Vito (pinsan ni tatay)

 

Nananatili sa ‘king gunita’t kamalayan

Ang lahat na magagandang naming kagamitan

At pati ang mga inadikang kasangkapan

Pawang lahat nabasa at nababad sa ulan

 

Bakas ng ala-ala ng aming kabataan

At ang mga larawang pinakakaingatan

Ngayon, ni isa ay wala ng ngang matunghayan

Dahil sa ulan at hanging hindi napigilan

 

Matagal ng panahon, aking natatandaan

Ang mga naging pinsala, sa aming tahanan

Mga kapit bahay sa ami’y kusang dumamay

Sa masaklap na pangyayari sa aming buhay

 

Ang karanasan ay isang gintong ala-ala

Kay sarap balik balikan ng ating memorya

Ito’y nasa isipan walang pwedeng magbura

Mapwera lang kung ang tao’y sadyang pumanaw na

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: