MY TRAVEL IN VIETNAM

Kwento ko lang sa inyo ang travel ko sa Vietnam kasama ang dalawa kong kaibigan. Nag stay kami sa Bong Sen Hotel. Ok naman ang hotel na ito, walking distance lang sa Saigon Tax Center at malapit kami sa Opera House. Malapit rin ito sa Ben Tan Market, ang sikat na pamilihan dun sa Ho Chi Minh. Sa gabi, maganda naman ang view na nakikita namin sa bintana ng hotel na tinigilan namin ng tatlong gabi

 

Opera House

Budhist Temple

War Remnants Museum

Reunification Palace

Nag City tour kami sa Budhist Temple, War Remnants Museum, Revolutionary Museum, Reunification Palace, Notre Dame Cathedral pero sa labas lang kami ng Cathedral at nag picture taking na lang kami dahil ang misa raw noon ay para sa mga Vietnamese. Nagpunta rin kami sa Post Office nila at nag picture taking din. May pinuntahan rin kaming Park pero hindi ko na matandaan ang tawag dun. 

          Post Office

Notre Dame Cathedral

Sumakay rin pala kami sa “xyclo” kung saan ang driver ay sa likuran ko naka pwesto at ako ang nasa harap. Halos lahat ay lakad lang kami. Grabe talaga sa Saigon… na shock ako sa dami ng motorcycles! Sabi ng tour guide namin, 5M daw ang motorcycles sa Ho Chi Minh pa lang. As in adventure yung tumawid kami sa kalsada habang yung mga motorcycles umiiwas sa amin. Naghihintay pa naman kami ng parang traffic light, ayun pala ay wala. Kaya pala derederetso yung mga motorcyles. Sa tingin ko madisiplina naman sila. Kita naman sa pictures, walang singitan, nakapila at sumusunod sa traffic signs. Sana ganito din dito balang araw. Baka mangyari dito maging ganyan din ang population ng motor natin pero ang ugali ganun pa rin or mas talamak pa.

“Xyclo” 

Motorcycles

Ang mga bahay dun ay halos tulad ng mga townhouse dito sa atin pero mas makikitid pa at hanggang 4 na palapag walang parking siguro dahil motorcycles lang sasakyan nila. Simple lang din siguro ang kanilang pamumuhay. Bihira akong nakakita ng bus halos taxi lang at motorsiklo na angkas nila ang asawa, anak at mga pinamili nila, appliances at kung ano ano pa.

Thuong Xa Tax Mall

Pagkatapos ng aming tour nagpunta kami sa isang malaking mall ang Thuong Xa Tax. Nag shopping rin kami dito. Napaka raming tindang gold. Mababait ang mga vietkong at courteous pa. Wala akong nakitang matataba o malalaki ang katawn, lahat sila manipis ang katawan. Dito sa mall pwede ka ring tumawad sa presyo ng kanilang paninda. Nag picture taking ulit kami ng naka salukot. Bawat kalye na madaanan namin ay may tindang paintings magaganda at mura kaya lang halos lahat ay may simbolo ng kanilang bansa.

Masaya naman yung Saigon trip namin. Halos lahat inexpensive, ang pagkain at iba pang bilihin yon nga lang kokonti ang tourist spot nila pero the shopping is also great! Nakakatakot lang talaga tumawid (kami pa namang tatlo ay takot tumawid) And of course I really treasure the trip hindi lang dahil sa bansa kundi the time I spent with my friends. Mas lumawak pa ang pananaw ko sa mga bagay bagay. Hindi na ako bumabata so I have to do things na gusto ko kung pwede lang naman at syempre spend time with my dear friends. Love you mga friends…

 

(Tula) ISANG GABI NG BUNTONG HININGA

 

Isang gabing panaho’y maalinsangan

Sa bintana namin ako’y nakatanaw

Madilim tila may nagbabantang ulan

Walang hangin o maliwanag na buwan

 

Pagkakatitig ko ay ‘di tumitinag

Hinihintay kalawaka’y magliwanag

Lamok sa katawan ko ay namamapak

Ngunit hindi ko maramdaman ang kagat

 

Madalas sa mga gabing tulad nito

Ayaw ko pang matulog dahil alam ko

Tulad ng ibang gabing unan ang yakap

At buntong hininga ang aking kausap

 

Bigla na lang sarili ko ay nagpasya

Alam kong ito’y hindi pansamantala

Katawa’y pagod, puso ko ay malungkot

Hindi ko alam kung ito’y natatakot

 

Ang umaga ba ay kailan darating

Upang sa gayon ako ay magningning

Baka buntong hininga ko ay mapawi

At matapos na rin aking pagmumuni

 

Salamat at pumapatak na ang ulan

Ang hangin ngayon, ako ay hinahagkan

Hugot muna ng isang buntong hininga

Bago matulog sa malambot kong kama

 

Hahahaha! Friendship Yollie, I remember your buntong hininga before the trip (hopefully wala na yan) sabi ko gagawa ako ng tula tungkol sa buntong hininga. Ang kaso hanggang dito lang ang nakayanan ko kaya pagpasensyahan mo na. Alam kong ikaw lang ang aking subscriber at masugid kong taga basa ng aking mga tula at samot saring mga sinulat sa aking blogsite kaya alam na alam mo ang mga nangyayari sa akin. Salamat sa matyaga mong pag babasa. Inspirasyon ka, kaya lang sana hindi sa cellphone ka nag rereply dito na mismo. Hehehe!

 

SINO BA ANG SIKAT NGAYON?

Sino ba ang sikat ngaun? Dati rati sikat na sikat ang Friendster halos dito na umikot ang buhay ng mga kabataan noon. Apektado ka sa mga testimonials ng mga friends ng friends mo. Aba ngayon grabe ang pamamayagpag ng facebook parang hindi makukumpleto ang araw mo kapag hindi mo nasilip ang notification ng account mo. At sa panahon ngayon hindi ka in kapag wala kang facebook account.

Marami kasing options sa fb biruin mo kapag tinatamad kang mag upload ng mga pictures o wala ka namang camera sasabihin mo na lang sa mga masisipag mag upload na i-tag mo na lang yan ha…. o e, di may copy ka na rin di ba? Isa pa pwede mo lang i- like kung nakarelate ka sa mga wall post ng friends mo at malinaw sa kanila na nagustuhan mo ang post nila. Maari ka ring mag post ng video at music click lang nila kung gustong panoorin o pakinggan, pwede kang mag link ng blogsites tulad ng ginagawa ko. Pwede ka rin makipag chat sa mga friends mong gising hanngang madaling araw o hanggang magsawa na kayo sa kwentuhan. Ang daming pwedeng gawin di ba?

Nakaklibang naman talaga pwedeng hindi na rin kayo malimit magkita ng friends mo. Online chikahan araw at gabi. Kaya lang, abala ito sa mga gawain at aralin ng mga estudyante sa sobrang libang nilang makipag kwentuhan at magpost sa wall ng kung ano ano nalilimutan na ang mga aralin kaka reply at kakasilip sa mga comment ng post nila. Hehehe! yan kasi ang napapansin ko dito sa mga anak ko.

 Ang ibang kumpanya nag alis na ng access sa fb kasi abala sa trabaho nila siguro mas marami pa ang oras kakasilip sa fb kesa trabaho nila. Ang kaso matatalino ang mga manufacturer ng cellphones at nilagyan naman nila ng access ang mga high end na cellphones kaya hayan kahit nasaan ka pwedeng mag fb. hehe! Ngayon sa telepono ka naman adik na adik kakasilip sa fb account mo at kakareply sa comment.

Meron ditong pader na pwede kang magsulat ng kahit na anong emosyon nakakatuwa, nakakapagtaka, galit at kung ano ano pa. Meron din pa sweet, pa cute or kahit na anong simpleng nangyari. Minsan kahit pagalit, o masakit na salita e naiisulat mo na rin dyan sa pader na yan at ang iba naman ay napapasilip na rin sa mga nagcocoment. Nakakapagtaka rin naman minsan galit ka na nga like pa rin ang comment nila. Minsan nga kahit may sakit ka na like pa rin ang comment. Hehehe!

Meron din ditong option na kung ayaw mo naman makita ang mga post nila at nakukulitan ka na, nakokornehan ilagay mo na lang sa hidden option ang pangalan nila at di mo na sila makikita pa, o kahit pa anong gawin nila sa buhay nila di mo na malalaman.  Meron din ditong option na kung ayaw mo na sila makita, pwede mo I block (huwag naman sa personal hehehe) pwede mo rin I limit ang pakikipag chika kung mayrong bagay sa iyong buhay na ayaw mong malaman nila. Hehehe! pero kung ganun e bakit ka pa nag fb?

Wala namang masama na i-post ang mga bagay-bagay na gusto mong sabihin o ipaalam sa lahat, basta’t ready ka sa iba’t-ibang reaksyon at opinyon dito. Pag di mo nagustuhan ang comment nila, delete mo. (hehe) Pero respetuhin na lang natin ang opinion ng iba para happy ang lahat. O, Sali na! Mag open na ng account at mag fb na! 

Ano ba itong nangyayari

Gagawin ko pa ay marami

Nakakaabala ang fb

Aaalis muna ako dine

Hindi pa ako naliligo

Lababo ko ay punong puno

Marami ang aking huhugasan

Plato, baso, kutsara’t pinggan 

Iwan ko na lang muna kayo

Mamaya babalik din ako

Ako muna ay maglalaba

Pagkatapos ay magpaplantsa

Ay naku! paalam muna

Mamayang hapon ako ay babalik

Talaga namang nagpipilit

Kahit ang oras ko ay gipit

 

 

 

 

MY TRAVEL IN BEIJING

Ang Beijing ang isa sa mga bansa sa Asia na pinaka gusto kong mapasyalan. kakaiba ang pakiramdam ko dito sa Beijing. Malamig ang simoy ng hangin, may magandang tanawin, masarap ang pagkain magaganda ang bulaklak, malinis ang paligid, maganda ang kapaligiran at moderno.  Marami akong napansing mga kagamitang sumisimbolo ng bansang asiano tulad ng mga pulang kasuotan, pamaypay at iba pang bagay na pulang nakasabit sa mga gusali doon. Pag baba namin sa airport may sumundo sa aming van ng hotel. Dinala kami sa isang restaurant at kami ay pinakain muna ng pananghalian.

Grabe ang lamig hindi ko yata kayang mabuhay doon sa lamig ng klima. Sobrang kapal na ng aking kasuotan , pero nanonoot pa rin ang lamig sa aking kalamnan.  Makikita sa balat ng aking mukha na namumula na ako sa lamig. Matapos kaming kumain ay dinala agad kami ng aming tour guide sa isang pasyalan sa Tiananmen Square. Hindi ko akalain na paglalakarin pala kami ng napakahaba hindi ko na mabilang kung ilang kilometro iyon, mabuti na lang at naka rubber shoes ako.Nilakad namin ang kahabaan ng Forbidden City Hindi naman kami nakaramdam ng pagod dahil maganda ang klima at nakaka aliw naman pagmasdan ang mga tanawin habang kami ay naglalakad kaya hindi namin namamalayan na napaka layo ng ng aming nalakad. Habang kami ay naglalakad lagi naming tanong sa isa’t isa kung gaano pa ba kalayo ang aming lalakarin sapagkat parang walang katapusan pati ang pareparehong desenyo ng mga gusaling aming nadadaanan. Pero nag enjoy talaga kami doon. Matapos naming marating ang dulo sumakay na uli kami sa van at dinala kami sa isang restaurant para maghapunan naman bago bumalik ng bumalik ng hotel.

Marami kaming lugar na pinasyalan halos wala kaming itinigil na oras sa hotel kundi tulog lang sa gabi. Nasulit naming lahat ang panahon ng aming itinigil sa bansang iyon. Busog ang aming mga mata sa mga kamnghamanghang paligid at pasyalan. Busog rin kami sa masasarap na pagkain. 

Ito  ang Tiananmen Square…..dito nangyari ang mala-edsa revolution ng mga estudyante. Ang tawag dito ay Tiananmen Square massacre.

 

 

Eto kami sa harap ng Forbidden City ang Imperial Palace. Ito ang tahanan ng mga Emperor doon. Handa na sa napakahabang lakarin. Kailangang naka rubbers shoes o kung hindi man ay kailangang nakasuot ako ng kumportableng sapin sa paa. Ito ang historical Complex na nagsisislbing tahanan ng mga Eperors doon. Mga 500 taon na ang nakakaraan.

Ito naman ang isang sanga ng puno (Branch-Interlocked cypresses) na makikita rin dito sa forbidden City. Sabi nila simbolo raw ito ng Loyal Love. The last emperor and empress of the Qing dynasty had their picture in front of this trees to show that “we wish to fly in heaven, two birds with one pair of wings, and to grow together on earth.” Nyak! ows!

Dito naman ako sa Temple of Heaven. The architecture in Ming Dynasty is in the south of Beijing.

Kuha ko ito sa Harap ng Ming Thombs or Shisan Ling. Ganda noh?

Ito ang Birds Nest .. Beijing’s National Stadium

Heto naman kaming 3 sa paanan ng Great wall of China great din ang experience namin dito.

Grabe! ang lamig dito halos hindi na ako makangiti at pati ang aking labi ay naninigas na rin sa lamig.Marami pa kaming napasyalan di ko lang alam kung saan yon. Napakaganda ng beijing! Salamat sa aking mga kaibigan sa pag-aaya sa akin na marating din ang bansang ito. 

MY TRAVEL IN BANGKOK

Isa sa mga bansang nais ko uling mapuntahan ay ang Thailand. Kaya isang malaking kagalakan para sa akin na sa wakas ay nakapunta na ulit ako dito noong isang linggo. Masarap at masayang mag travel kung ang mga kasama mo ay nag eenjoy rin. Kasama ko ang dalawa kong kaibigan na nag enjoy mamasyal mag shopping, kumain ng matatamis nilang prutas, nagkwentuhan at nagtawanan. Masarap ang pakiramdam na minsan e nasa iba kang lugar at ang nakikita mo lang ay ang buong paligid noon.  Makakalimot pansamantala sa mga matitinding gawain dito sa atin tulad ng ating mga trabaho na iyon at iyon araw-araw.

  

Pangatlong beses ko ng napuntahan ang bansang ito at siguro hindi pa rin ako mag sasawang bumalik dito. Ilang araw lang kami ngunit masasabi ko na lubos naming nasulit ang pagtigil dito. Talagang nagustuhan ko ang bansang ito. Hindi ako nanghihinayang sa maikling panahon na yon dahil ito ay magsisilbing dahilan upang ako ay bumalik at ang planong ito ay lubos kong kinasasabikan.  Nakakatuwa ang mga paninda nila kahit sa pinaka maliit na kalye makikita mo ang sari saring paninda. Doon ay malinis at napaka lawak ng biliihan. Nakakatuwang mamili kaya kahit hindi mo naman kailangan ay mapapabili ka. Dahil lagi mong ikukumpara ang kalidad ng kanilang produkto sa atin pati na ang presyo nila.  Ang matatamis nilang prutas hindi mo pagsasawaan kainin kahit maya’t maya ay kumain ka nito. Hindi rin gaanong mahal kung ikukumpara sa halaga ng prutas natin. Ito ang isa pang dahilan kung bakit nais kong bumalik kasi di ako nagkaroon ng chance na makapag foodtrip yun pa naman ang isa sa mga binalak kong gawin pag dating ko dun kaso kapos na kami sa araw.

  

Ang Thailand ay isang magadang lugar para e explore. kahit halos pareho lang ang klima sa ating bansa pero may napansin ako na kakaiba sa pakiramdam kahit ka pagpawisan sa tindi ng init ng araw parang hindi ka makakaramdam ng panlalagkit ng katawan kumpara dito.  Hindi gaanong maalikabok kahit tuyong tuyo ang lupa sa paligid.  Ibang iba ang kultura nila, mababait din ang mga thai, masarap din ang pagkain, aliw din ako sa pamamasyal, pamimili at siguro kung makakapunta rin kayo dito ito rin ang sasabihin ninyo babalik ulit ako.

          

Nagpasyal rin kami sa  lugar ng mga elepante, ang Samphran Elephant Ground and Zoo.  Sumakay kami sa tourist van may mga kasabay rin kaming turista na dun din ang punta at ang iba naman ay sa Rose Garden  nagtungo, magkalapit lang ang lugar ng mga Elepante, Crocodile Farm at ang Rose Garden. Dito raw sa Rose Garden ay makikita ang mga Thailander na mahahaba ang leeg at cultural dances ayon sa aming tour guide. Malayo ang lugar na ito sa syudad kung ikukumpara sa atin siguro Manila to Laguna ang layo.

  

Mainit sa lugar ng mga elepante pero mag eenjoy ka sa kanila. Sa Manila Zoo lang kasi ako nakakita ng elepante at isa lang yon. Heto na ang mga elepante na nagpapakitang gilas at umi eksena sa harap namin. May nagsasalita ng  english recorded na siguro yon para ilarawan ang pag pasok ng mga elepante sa loob ng kanilang pagpapakitaan ng kanilang talento. Naka fall in line pa sila nakakatuwa kung paano sila naturuan ng ganong gawain tuwid ang linya na nakahawak ang mahabang ilong sa buntot ng nasa harapan nila.  Nakalinya sila ng tuwid sa aming harap at umiksena na may nag pose na parang mag papakuha ng larawan, may nag papa cute, may ala doggy style, may naghoholahop, may tumutuwad na parang ipinapakita ang kanyang puwet, nakaupo, naka halumbaba at marami pang iba.  Pagkatapos magkakalinya uling pumasok sa kanilang pinagtataguan at ng lumabas ulit ay inilarawan naman ang history ng mga mammals sa Thailand tapos binanggit ng nagsasalita ang naitutulong ng mga elepante sa kanilang lugar. Ipinakita rin ang paraan ng mga elepant hunters para hulihin at i-trap ang mga jumbo dumbo.  Tapos ipinakita rin ang layunin ng mga elepante  sa naging war kung saan nakasakay sa likod nila ang mga warriors.

   

Nakakatuwa talaga sila nakadamit rin sila na parang kapa na may design ng mga country hehe!  Palakpakan ang mga nanonood  Nagpahanga na naman sila may isang nag tatambol gamit ang mahaba niyang nguso, may sumasayaw, may tumutugtog ng malaharmonika gamit ang kanilang bibig. Maya maya pa ay nag pasiklab ng talento sa socker kanya  kanyang sipa pag shoot sa goal.. hehehe! aba ang galing talaga!. Pagkatapos ay may nagsalita na pwede ng bumili ng tubo para ipakain sa mga elepante. At para namang may isip yong gustong mag papicture lumlapit sa elepante at magpopose din sila kakatuwa tapos hayun kung gusto mong bigyan sila ng 20 baht at ginagamit nila sa pag tanggap ng pera ay ang mahaba nilang nguso.

     

Internet

Palibhasa ay unlimited ang internet at kung sawa ka na sa kakapanood ng mga palabas sa t.v. ng mga teleserye at kung ano ano pang palabas maiisip mong humarap sa computer para mag research mag  facebook,  manood sa youtube, maglaro, magdowload ng music,  movies at kung ano ano pa. At hayun kapag nagsawa ka na rin sa mga iyan maiisipan mo na lang na mag blog.

BAUL NG AKING MEMORYA

Bakit nga ba ako nagbablog? Oo nga ano… Simple lang … masaya sa pakiramdam. Hehe! Mahig kasi akong maikipagkwentuhan sa ibang tao, Hilig ko rin ang makinig sa mga opinyon at palapalgay sa kanilang karanasan sa buhay at mula sa kanila ay marami akong natututunan at napupulot na aral. Malimit sa aking mga sinusulat ay tungkol sa aking karanasan at pagkukwento ng mga bagong pangyayari sa buhay.Masarap kasing balikbalikan ang mga karanasan na nagbigay ng aral sa aking buhay. 

Lahat tayo ay pwedeng mag blog, hindi naman kailangang magaling kang mag ingles o magaling kang magsalita o magkwento. Hindi baleng sabihin nila na ang konri naman nito!… ang mahalaga ay ikaw iyan buhay at mga kwento mo ang isinusulat mo. Pero siguro kung wal kang talagang hilig sa ganitong bagay sa huli mawawalan ka din ng gana…. Minsan naisip ko rin na parang nakakhiyang magsulat ng kung ano ano lang, ngunit minsan di ko mapigilan parang adik na itong isip ko kakadikta ng isusulat e.

Siguro ay may mga taong nakakabasa at marahil sila rin ay nagtataka kung ano ba itong isinusulat ko, pero ngayon ay unti unti ko ng naiintindihan. Marami pa rin naman ang taong hindi alam ang ibig sabihin ng pag bablog  Ngunit ang hindi nila nauunawaan ay ang dulot na kasiyahan at luwag ng kalooban kapag ikaw ay nakakapagsulat ng mga kwento o nakakapag blog.  Dito mo nailalabas ang mg saloobin mo sa tuwing ikaw ay masaya, o nakakaramdam ng lungkot. Dito sa blog ay nasasabi mo ang lahat ng iyong sama ng loobo kahit na ano mang hinanakit, galit, inis o kahit ano pa mang emotions na nararamdaman mo. At minsan ang blog mo ang nagsisilbing kaibigan mo na handang makinig sa iyong mga istorya o kwento na minsan ay hindi mo masasabi sa mga taong nakapaligid sa iyo.  Minsan kapag punong-puno na ako, tipong gustong magbulalas ng galit at hinanakit, iba-blog ko lang. Tapos, mawawala na.

Para sa akin ang blog ko ang pinaka magandang taguan ng nilalaman ng aking utak. Ito ang pwede kong paglagakan o tagapag-ingat ng mga masasaya at malulungkot na nagyari sa aking araw -araw na pamumuhay. Kaya pag minsan nasa harap ako ng computer at may biglang pumasok sa aking isip, kaagad kong isinusulat. Dadating ang panahon at maaaring hindi na ako makapag sulat, tatanda na ako at lilipas ang mga alaala ko at dito sa simpleng blog ay naisulat ko ang masasayang karanasan, magagandang kwento o kahit pa ang malungkot, pagka inis at galit na nagyari sa buhay ko na pwede kong mabasa kasama ang mga anak at apo ko na sa panahong hindi na kaya ng aking memorya ang makapag sulat. Baka sakaling ang mga isinulat ko ay maka inspire pa sa kanila, at sana ay makapagbigay ito ng inspirasyon at saya kahit impit ang halakhak at ngiti nila.

 

(Tula) GABING AKO’Y NAG-IISA (Kathang Isip Lang)

 

Sa tuwing gabing ako ay nag-iisa

Sumasagi sa isip ano na nga ba

Mayroon akong mga itinatanong

At hindi pa rin masagot hanggang ngayon

 

Maaring kulang, ang aking kaalaman

Hungkag kaya’t hindi maabot ng isipan

Marahil ay dapat ko ng kalimutan

Mga bagay na ‘di kaylangan balikan

 

Mapawi nawa ang pagod ko at lumbay

Tanglaw ay sumilay sa gabing matamlay

Ngiti sa umaga’y muling masilayan

Tanong at hiling ko sana’y mapagbigyan

 

BASURA MO!

Aba! aming kapitbahay

Nagtapon ka na naman dyan

Ang hirap mong pagsabihan

Palagi ka na lang ganyan

 

Kaylan ka ba matututo

Dyan sa mga basura mo

Kinakalkal ng pusa’t aso

Nasaan ang konsensya mo

 

Kami dito’y apektado

Sa amoy ng basura mo

Saka mo na lang ilabas

Kapag dumating na ang truck

 

Kami dito’y nag ngingitngit

Lumalabas na masungit

Sobra na ang iyong kulit

Kunin mo muna’t ibalik

 

Amoy nyan ay anong sidhi

Di maiwasang sumiksik

Nagsisikip aming dibdib

Baka kami’y magkasakit

 

Kaya ikaw ay makinig

Nang hindi ako magalit

Basurero ay hintayin

At ‘yan ay kokolektahin

  

(Tula) SA AKING PAG-ALIS

Sa aking pag alis pagsusulat ay aking mamimis

Limang araw na gugugulin t’yak ako’y maiinip

Hindi ko mapipigilang daliri ko ay manginig

Hahanapin ang pagtipa mga letrang nasa isip

 

Pagkatha ng tula pansamantala kong ipipinid

Trabahong marami ay akin na munang iwawaglit

Ipapahinga ang katawan ganun din ang aking isip

Pagkaraan ng limang araw ako’y muling babalik

 

Maging masaya sana kami sa aming paglalakbay

Sa Poong May Kapal kami po ay inyong patnubayan

Sa himpapawid piloto ay inyo pong alalayan

Salpok ng hanging malakas sa eroplano’y pigilan

 

Pagdating namin doon kaming tatlo ay mamamasyal

Pagmamasdan ang paligid nitong bansang pinuntahan

Laging nakahanda sa pag papakuha ng larawan

Sa magagandang tanawin na aming mamamataan

 

Magpapahinga sandali matapos ang pamamasyal

Pagkain nilang masasarap ay amin ng titikman

Masasayang ala-ala ay aming pagkukwentuhan

At kapag daka bilihan naman aming tutunguhan

 

Pagbalik ng hotel ang pinamili ay bubuklatin

Bago umidlip ay isa isang pakakaisipin

Ipinagbilin ng mga anak ang unang uukilkil

Dapat ito’y kumpleto bago matulog ng mahimbing

 

Sa aming pag-uwi di mapipigilan ang paglingon

Sa bansang pinanggalingan may maganda kaming baon

Masasayang karanasa’y aming ipapasalubong

Kung aming ikukwento pihong kulang ang maghapon

 

PAMPARELAKS NG ISIPAN

Hahaha! Ibig kong matawa ng malakas kapag naaalala ko ang nangyari nung isang araw sa pagkakaupo ko. Itong kapit bahay ko ay tumawag sa akin, itinatanong ang number ng telepono nitong aking tubero at tatawagan raw niya, ……….sabi ko sandali at hahanapin ko pa, tatawagan na lang kita. Sa katagalan kong maitawag ang hinihingi, bigla na lang ‘syang sumulpot, tumambad sa harap ko at nagtanong,

bakit ang tagal mo itext ng hinihingi kong numero ng telepono? ay! kaya naman pala hindi mo maibigay ang hinihingi ko, nakababad ka sa harap ng computer e …. ano ba ang ginagawa mo jan?

“Wala”….  may “nireresearch” lang ako. Teka sandali lang….

kunyari pa ay sinampal sampal ko ang aking mga binti  na para bang may kumagat na lamok sabay kamot na rin, hilahilahin ko ang drawer ng aking lamesa na kunyari ay dun ko kukunin ang hinihingi ‘nya pati ang nakasalansan kong mga papeles sa ibabaw ng patungan ng computer ay inisa-isa ko na rin buklatin, pero ang totoo hindi ko malaman kung saan na nga ba ‘yon napasulat hindi ko agad naisip na nasa phonebook ko pala.

E, paano ba naman nasa kalagitnaan na ako ng aking pag susulat at kapag naistorbo biglang mawawala na ang idudugtong kong salita. Bigla ‘syang nagtanong kung ano ang aking ginagawa at sinusulat,  bigla ko rin syang nasagot na “nagba blog” hehehe! alam kaya ‘nya kung ano ang blog, kaya pabirong nagtanong sa akin,

ano ba iyan pagkikitaan ba ‘yan? ano ‘yong blog? bakit ka nagbablog.? Aba’y bakit nga baga? Hahaha! Wala lang…

Ang blog ko naman ay umiikot lang sa akin, mga karanasan ko noong bata pa ako, noong kabataan ko, hanggang sa nagka pamilya at ang iba ay pang araw araw na nangyayari na gusto kong isulat masaya man ito, malungkot may poot at kung ano ano pa. Para sa akin ang pagsingit ng pagsusulat sa bakante kong oras ay isang aliwan at pampalipas ng oras, nagdudulot ng saya sa aking sarili at pamparelaks ng isipan.

KAWALI KO

  

Nabigla ako. Nagalit ako. Nalungkot ako.

Ilang oras na ang nakalipas at nararamdaman ko pa rin ang lahat ng emosyong ito. Ang bigat- bigat ng pakiramdam ko at minsan napapaluha ako kapag naaalala ko ang ginawa ni Elena sa Pressure Pan ko (PhilCraft). Huhuhu! Kinuskos ba naman ng steel wool. Akalain ‘nyo naman yon! Siguro kung may damdamin lang ang kawali ko tiyak lumuha na rin sa sakit ng talim ng steel wool.

NGIPIN ‘NYA AY MASAKIT

Dapat kilos ko’y mabilis

Kaagad na magbibihis

Maaga akong aalis

Bilisan ang pagtalilis

 

Sa aking pagmamadali

Naiwan ang aking susi

Kaagad akong bumalik

Upang  ito’y isaliksik

 

Pagdating ko ng clinic

Pasyente’y namimilipit

Tinatanong di naimik

Ngipin  nya ay sumasakit

 

Tumutulo na ang luha

Anong aking magagawa

Sakit ng ngipin ay ganyan

Tagos sa ating kalamnan

 

Matapos ito’y magamot

Sakit na nararamdaman

Unti unti ng nawala

At may ngiti na sa mukha

 

Ako ay uuwi muna

Upang ako’y mag almusal

Tiyan ko ay kumakalam

Baka ako ay mabuwal

 

Ito ay kwento ng karanasan, dinaan ko na lang sa tulang dalit isang uri ng haiku  (Japanese poem)

 

PAANO NGA BA MAGING MASAYA?(Part 1)

Nakakatuwa naman itong kausap ko kanina matagal na kaming hindi nagkita at sa halip na naayos ko na ang ngipin ‘nya, ayun hindi ko nagawa at naubos na ang oras sa kwentuhan. Nakakatawa naman itong babaeng ito. Bakit raw mas bata ang mukha ko ngayon kesa dati? anong palagay mo sa akin nag paretoke hahaha! ang saya saya ko raw. Syempre nakita kita.  Oo masaya ako ngayon kesa dati  siguro dahil hindi ako makontento noon. Maraming iniisip, maraming mga pinaplano na gustong matupad. Konti lang naman ang mga bagay na inilista kong makakagaan sa aking pag iisip para maging masaya na ako. Mabuti pa raw ako at masaya my goodness naman! Maraming bagay ang pwede mong gawin para ikaw ay maging masaya at magsaya. Kung wala kang dahilan ay maghanap ka, kung wala kang mahanap, e gawin mong dahilan ang paghahanap para makaramdam ka ng saya. Hahaha! Ang gulo ko noh!

              

 

E, paano nga ba maging masaya? Subukan mo kaya ang mga ito…

1.    Ngumiti ka pagkagising humarap ka sa salamin at sabihin mong ang ganda ganda ko.

2.    Makipag telebabad ka ng mga apat na oras, yon e kung may matyagang makikipagkwentuhan sa ‘yo sa telepono ng ganong katagal

3.    Lagi kang ngumiti, maging positibo sa lahat ng oras at mag bigay ng magandang puna sa ibang tao (tulad ng pag puna mo ngayon sa akin).

4.    Kung hindi ka man matakaw kumain, dahil sa dami ng ipinagbabawal na pagkain sa mga sakit mo ngayon, Gamitin mo ang kasabihang “ Makita lang kitang kumakain e masaya na ‘ko”. Sabay kain na rin para mas masaya pa. hahahaha!. 

5.    Makipagkwentuhan sa fb ng walang kwentang kwentuhan pero at least masaya di ba? 

6.    Mag-isip ng magagandang bagay. Tulad ng isipin mo ang bagay na meron ka na wala sila. Tulad ng meron kang mcbook, ako’y wala matagal ko ng gustong magkaron ‘nyan. Tulad ng kaya mong maglaba habang namamalantsa. Bibihira ang may ganyang talent.  

7.    Mamasyal ka sa mall, sa tabing dagat, sa kagubatan at wag mong kalimutang magdala ng camera at kunan mo ang magagandang tanawin habang ikaw ay namamasyal na masaya.

8.    Isipin mong marami kang pera na kaya mong bilhin lahat ng gusto mo. Tulad ng pupunta ka agad sa car dealer at bibili ka ng jaguar tapos idrive mo na patungo sa luneta hehehe! ‘wag mo kalimutan sa isip mo lang yan ha.

9.     Magbasa ng blog ko araw-araw at wag kalilimutang mag iwan ng komento para lalo pang sumaya.

10.    Marami pang iba….

Maraming bagay ang nagpapasaya sa atin kahit sa sandaling oras lang.  Mga simpleng bagay pero nakakapag bigay sa ‘yo ng kaligayahan tulad ng mga magulang mo, kapatid, asawa’t mga anak at kaibigan,  isang kaibigan na handang makinig sa iyo kapag ika’y nalulungkot, tumutulong sa iyo upang mailabas ang iyong mga saloobin. At mas lalong higit ang mga biyaya na meron ka araw araw tulad ng kalusugan.

SARAP GUNITAIN NG NAKARAAN?

Talagang ang sarap gunitain ng mga araw na lumipas. Ang mga araw na bata pa tayo, naglalaro, naghaharutan, maingay mamaya may kurot ni nanay sa singit dahil may nasaging babasagin sa loob ng bahay. At sino naman ang makakalimot sa larong bahay bahayan na ang manika namin ay pinag krus na maliit ng siit ng tangkay ng hawili at ang pinaka damit ay papel na ginupit lang ng daliri para magkurting damit. Ang araw na umuulan, naglalaro ng taguan, pawisan ang rungis ng damit naghalo na ang pawis at sipon. Tanda ko pa yan ako at ang mga kalaro ko. hahaha!  Ang isa naming kalaro, laging may sipon yong braso nya ipinapahid sa ilong kaya ang dumi dumi. Tanda ko pa rin ang pangunguha namin ng duhat doon  malapit sa bahay ng mamay Ermon, kung saan kami kumukuha ng tubig, may puno doon ng duhat at inaakyat namin yon habang nagpupuno ng tubig sa bungbong, dahil mahina ang tulo mangunguha muna kami ng duhat. Hahaha! Tanda ko pa ang isa kong kasama sa pangunguha ng duhat nakatabingi ang panty nakasingit sa biyak ng puwet.

At sino rin ang makaklimot sa high school life natin di ba diyan tayo tinutubuan ng maraming tagiyawat batbat na yata ang mukha wala ng pagtubuan kulang na lang pati butas ng ilong ay magkatagiyawat. At ang mga lalaki naman panay ang himas ng dalawang daliri sa tumutubong bigote. Diyan din nag umpisang uminom at maingarilyo. Dito rin nag umpisang makaramdam ng crush sa mga kaklase at pag ibig. Natatawa ako kapag binabalik balikan ko ang mga nakalipas na panahon. Naalala ko pa itong asawa ko nagpadala sa akin ng sulat para manligaw pagkahaba haba ang kata ng mga sinasabi iyon pala ay ipinagawa lang niya.

Kung naiisip ko yung mga araw na yan, hindi ko talaga mapigilan ang ngumiti. Ikaw din noh? Ang saya-saya natin noon. Walang iniisip na problema, e ngayon, daming problema.. sus! noon hindi natin naiisip kung ano kaya ang magiging buhay natin kung may pamilya na tayo. Hindi natin naiisip kung anong magiging kapalaran natin, kung anong magiging bukas. Pero ngayon, andito na tayo, malapit na sa dulo. Maaaring alam na natin kung anong buhay meron tayo. Alam na natin kung anong kapalaran meron tayo at alam na rin natin kung ano pa ang kaya nating gawin.

(Tula) DITO SA AKING KLINIKA (Part 1)

 

Gigising ng maaga, maliligo at magsusuklay

Haharap sa salamin kung ang bihis ko ay mahusay

Aalis na may dalanging pasyente ko’y masiyahan

At sana ang serbisyo ko ay kanilang magustuhan

 

Ang mga pasyente tatawag at magpapalista

Magpapalinis magpapabunot at mag papapasta

Ang sabi nila ganitong oras kami’y darating na

Instrumento at sarili ko’y aking inihanda na.

 

Isang oras ang nakalipas ay wala pa rin sila

kaya’t ako’y nakakaramdam ng inis sa kanila

Ngunit naka kubli ang mukha kong hindi maipinta

Pagkat baka sabihing ako ay napaka suplada

 

Isa pang nakaka inis kapag sila’y umupo na

Sa aking dental chair na maganda at kaaya-aya

Bibig ay ipinabubuka waring nahihiya pa

Paano ko susuriin ang ngipin niyang maganda

 

Habang ginagamot ulo ay lagi kong pinipihit

Di malaman kung natatakot puwet ay alumpihit

Kaya naman pala ganun sa celfun ‘nya ay may nagtext

Kasintahang naghinhintay sa kanya ay naiinip

Ayaw kong gumawa ng may naghihintay na kasunod

Pagkat instrumento ko ay  kung saan napapasundot

Sa pagmamadali  ay sa dila na napapakutkot

Kung sila’y masugatan tiyak dudugo at kikirot

 

Ngunit may mga pasyenteng pagbalik mayron ng dala

Regalo nila sa akin iaabot na may saya

Siguro’y nasiyahan ngipin nila ay napaganda

Paano pa ang pag presyo sa halaga’y bahala na

 

At may pasyenteng pumupunta rito’y anong babait

Sila’y nagbayad na’t sukat dito’y muling babalik

Magugulat na lang ako may abot sa aking bitbit

Baka raw ako ay magutom at tiyan ko’y sumakit

 

Pumupunta rito kalimita’y inirekomenda

Nang mga kaibigan, kamag-anak at kakilala

Kaya presyo ko sa kanila di ko na kinukwenta

Isip ko’y bawi na rin sa mga pasyenteng mapera

 

Dito sa clinic marami akong kwentong nakakalap

kwentong masasaya, nakakatuwa at masasaklap

Pati sekreto ay di maiwasang maisiwalat

Pagkat dentista nila’y magaling din makipag usap

 

(Tula) MARAMING SALAMAT

 

Para sa mababait kong kaibigan

Maraming salamat sa inyong pagdaan

Dito sa aking munting nakahiligan

Mga sinulat ko sanay nagustuhan

 

Magsulat sa blogsite ay naging libangan

Ilan dito’y araw-araw na karanasan

At ang iba naman ay munting kaalaman

Kung may mali inyo ng pagpasensyahan

 

Mga mata ko’y parating nakadilat

Nakatitig dito sa keyboard ng laptop

Mga kamay ko ay laging nakaabang

Sa  letrang ididikta nitong isipan

 

Ako’y nakakadama ng tuwa’t saya

Kapag kwento at tula ko’y nabuo na

Lalo na kung ito’y inyong mababasa

At paminsan minsan ay magbigay puna

 

Kumento sa nabasa’y wag pagdamutan

Para sa nagsulat ito’y kailangan

Upang ang mga katha ay mapagbuti

At makapagsulat pa lalo ng marami

 

Protected: ANG HIRAP MAG BLOG!

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: UTANG NA LOOB!!!.. it’s like a knife… really pisses me off!!!…

This content is password protected. To view it please enter your password below:

PAANO BA ANTUKIN

Hay naku! bakit ba ang hirap kong antukin ngayong gabi? Kanina pa ko pabalibaliktad dito sa kama minsan tatayo minsan uupo hay! di ko na malaman kung anong pwesto ang gagawin ko. Kanina sabi ko matutulog ako ng maaga at ilalapat ko ang likod ko kasi ang sakit talaga ng balikat ko mataas na naman siguro ang cholesterol ko. Naku! Paano ba ito.

  • >>>Ah…. Siguro iniisip ko ang mga bayarin kong bills kasi isa isa ng nagdadatingan. Credit cards, Bank Amortization, electric bills, telephone bills, water bills, cable etc.

  • >>>Ang property taxes ko wheee….bukas na kasi yon at hindi birong halaga ang pakakawalan ko bukas.

  • >>>Insurance ng 2 kong anak due na rin, MRI ng loan ko hay naku!

  • >>> Sweldo pala ng angel ko sa bahay plus sweldo pa pala ng maintenance ko sa apartment talagang whaaaaaa!!!!

  • >>>Wala ng gasolina ang dalawa kong sasakyan maglalakad na yata ako nito bukas.

  • >>>Tumawag na rin pala ang dental laboratory para sa mga bayarin kong cases patay talaga ang kaperahan ko. Talagang kailangan kong halukayin ang kabaul baulan ko nito.

  • >>>Nakupo! Tuition pa nga pala ni jian bukas whaaaa!!!! E pano pa nga ba ako makakatulog nito bukas na rin yon.

Ito pa ibang dahilan kung bakit siguro hindi ako makatulog.

  • >>>May gusto akong singilin……..kaka-isip sa’yo sabi mo this week magbabayad ka na ang linaw ng usapan natin e nasaan na huhu! Dali mo naman makalimot.

  • >>>Insecured na ako …….. tumatanda na marami na ang masasakit lalo na ang tuhod at mga daliri ko. Ang lalalim na ng mga kulubot ko sa noo.  Pangit na ako.

  • >>>Trabaho…….May mga dapat akong gawing paper works sa clinic, may memo na ako ng health insurance e pano naman nakakatamad maglinis ng ngipin nila dahil pagkasilang ata sa kanila ngayon lang pupunta ng dentista dahil libre ng insurance. Tanggihan ko nga… Hayun may mga dapat akong saguting e-mails whaaaaaa!!!

  • >>>Pagkain……. Wala ng laman ang ref namin pasukan na bukas anong ipapa ulam ko sa mga anak ko?

  • >>> Kape……. Sabi nila wag raw uminom ng kape nakakawala raw ito ng antok, hindi naman ako umiinom ng kape.

Ano ang dapat kong gawin para ako ay makatulog na?

  • >>>Magbilang kaya ako ng isang daang ulo ng tupa sa imahinasyon para antukin ako?

  • >>>Uminom kaya ako ng gatas? Ay! wala pala kami nito sa bahay pampaantok ba ito ?

  • >>>Hanapin raw kung saan kumportable ang paghiga. Ano kaya itaas ang paa, maglambitin sa kama, tumuwad, dumapa, tumihaya o patagilid na lang kaya?

  • >>>Sabi  nila huwag daw kakain ng marami sa gabi. Oatmeal nga lang ang kinain ko e. Wala na nga kaming pagkain.

  • >>>Mag-isip lang daw ng magaganda, iwasang mag-isip ng kahit na anong masasama. Ano nga ba talaga?  

  • >>>Matulog na lang kaya ako katabi si Cysai.

Teka parang inaantok na yata ako. Good night na lang sa inyo napagod na ako sa mga sinulat ko.

Siguro dapat na akong matulog paghandaan ang mga haharapin kong mga gawain sa araw ng bukas. Ihanda ang sarili, magtrabaho ng maayos at may kaaya ayang pagtanggap sa takbo ng buhay sa araw-araw.

(Tuka) NGIPIN MO’Y AKING KIKIKILIN

Ako’y may nakita matapang na lalake

Siya’y barumbado at laging nasa kalye

Sabi nila pangalan daw ay Enrique

Malaki ang tiyan na parang butete

 

Lagi kong nakikitang mata’y nakamasid

Katawa’y marumi at nanlilimahid

Pati ang kanyang damit ay gulagulanit

Ang sapin sa paa ay putol na kipit

 

Talagang itong si iking ay matapang

Sa dumadaan ay walang pakialam

Anong sinabi ng malaking sasakyan

Haharangin kahit na masagasaan

 

Sige Iking ngipin mo’y aking kikilin

Mangagat ka kapag iyan ay tumalim

Taong masasama ay iyong sakmalin

Mga ganid sa kalye ay sibasibin

 

Kamay na nakasahod ay pagsampuin

Ganyan mo nga sila pirapirasuhin

Mapintog na sikmura’y iyong sagpangin

Ang makagat mo ay pihong ililibing

 

Kung ika’y mangangagat wag magsipilyo

Nang di makaiwas sa iyong mikrobyo

Anong masasabi sa rabis ng aso

Taglay mo na yan sa iyong pagkatao

 

Ngunit maging kanibal man si Enrique

Marahil ‘yon talaga ang kanyang swerte

Meron din namang kabutihang masasabi

Sarili’y pwede rin n’yang ipagmalaki

 

(Tula) KAPAG ARAW NG LINGGO

Heto na naman ako nakatingin sa relo 

Pagod ang isip pagsapit ng araw ng linggo 

Kaya‘t ayaw ko dumating ang araw na ito

Pagkat trabaho sa’ming bahay ay ‘di ko gusto

 

O kay hirap palipasin ng buong maghapon

Sa aming bahay lalo na’t walang makalipon

Mga anak lahat sa computer nakalingon

Uungot lang sila pag nakaramdam ng gutom

 

Isipin ang iluluto sa kanila’y mahirap

Lalo’t pang ulam iba’t iba sila ng hanap

Heto na nga po at nailuto ko nang ganap

Panlasa pa rin nila ay ‘di man lang nalasap

 

Gusto kong magpahinga o kaya ay umidlip

Baka pangarap ko’y makita sa panaginip

Pero mga mata ko’y ayaw naman pumikit

Waring nag-aalala sa nalilitong isip

 

Dumidilim na at ang oras ko’y bumibilis

Matatapos na rin yaring aking pagka inip

Na laging nasa isip trabahong nasa clinic

Mga dapat magampanan sa araw ng lunes

 

Ang pakiramdam ko ngayon ako’y nahihilo

Di malaman ang nasa isipa’t nalilito

Sapagkat ang bayarin bukas ay libu libo

Pera pa naman ay nagkulang pagkat nagpasko

TAWA MUNA TAYO

1.  
 GF: “Ala’y kelan ga tayo papakasal?”
BF: “Ay, saan mo ga gusto ikasal, sa pari o sa mayor?”
GF: “Natural ay di sa iyo, e bakit mo ga ko pnamimigay
 2.  
May mga taong sa biglang tingin ay maganda Pero habang tumatagal nakakawalang gana.     Pero
ikaw, maganda ka talaga!!! Sa kagandahan mo tunay kang nag-iisa…Walang uubra kung sa unggoy ikukumpara!!!!
 3.  
 Ang tunay na kagandahan at kagwapuhan ay hindi nakikita sa pisikal na anyo ng isang tao   kundi nasa puso! Yan! Yan ang paniniwala ng mga panget! Tayo, quiet lang.
 
%d bloggers like this: